به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، زلزله از جهت علم زمینشناسی پدیدهای طبیعی و حاصلِ جابهجایی و آزاد شدن انرژی در لایههای درونی زمین است. این رخداد معمولاً بر اثر حرکت گسلها و صفحات تکتونیکی به وجود میآید و بخشی از فرایند پویایی زمین به شمار میرود. با این حال، شدت و پیامدهای آن میتواند زندگی انسانها، شهرها و ساختارهای اجتماعی را به شدت تحت تأثیر قرار دهد. اما زلزله در نگاه دینی، تنها یک حادثه طبیعی و زمینشناختی نیست؛ بلکه پدیدهای هستیشناختی و نشانهای بیدارکننده برای انسان به شمار میرود.
بنابر روایت تسنیم، در بسیاری از احادیث و آیات، لرزشهای بزرگ زمین از نشانههای «ساعت» و یادآور دگرگونی عظیم قیامت معرفی شدهاند تا انسان را از غفلت بیرون آورند و متوجه ناپایداری دنیا کنند. از این رو، نگاه توحیدی در کنار تبیین علمیِ زلزله، آن را حامل پیامی معنوی و هشداری برای بازگشت، تأمل و اصلاح نیز میداند.
اما در کنار توصیههای علمی برای مقاومسازی ساختمانها و رعایت اصول ایمنی، در معارف اهلبیت علیهمام فرمودند: «هر کس این دعا را هنگام خواب بخواند، انشاءالله سقف خانه بر او فرود نمیآید.» (تهذیب الأحکام، ج3، ص294)
در روایتی دیگر، امام صادق علیهالسلام از رسول خدا صلیاللهعلیهوآله نقل میکنند که فرمودند:
«هر کس پس از نماز، سی مرتبه بگوید: «سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَکْبَرُ»، این ذکرها انسان را از فرو ریختن ساختمان، غرق شدن، سوختن، سقوط و بلاهای ناگوار حفظ میکنند.» (تهذیب الأحکام، ج2، ص107)
این روایات به معنای کنار گذاشتن عقل، علم و رعایت اصول ایمنی نیست، بلکه یادآور آن است که انسان مؤمن، در کنار بهرهگیری از اسباب طبیعی، دل خود را نیز به پناه الهی گره میزند و در حوادث، تنها به توان مادی تکیه نمیکند.