صحنه های دیده شده در روزهای اخیر از جزیره هرمز، اگر بی شرمانه توصیف نشود، قطعا از تاسف بار و فاجعه آمیز بودن رد شده است.
به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، جزیره هرمز، نگین سرخ خلیج فارس، این روزها نه با زیباییهای خیرهکنندهاش در خبرهاست، نه با طبیعت بکر و منحصر به فردش. این روزها هرمز را با «دزدان خاک» میشناسند؛ توریستهای بیفرهنگ و وطنفروشانی که با حرصی حیوانوار، مشغول غارت زمین هستند. آنها با هر بار سفر به هرمز، مشتمشت از خاک رنگین این جزیره را میدزدند، در چمدانهایشان قاچاق میکنند و به عنوان «سوغاتی» به نمایش میگذارند. این دیگر گردشگری نیست؛ این تروریسم زیستمحیطی است.
سیزدهبهدری که طبیعت را به خون مینشینند!
در مسیر سیزدهبهدر، جشنی که باید روز آشتی با طبیعت باشد، این به اصطلاح گردشگران، مشغول جنایت علیه زمین هستند. حماقت خود را نیز به نمایش گذاشته اند. هرمز با خاک رنگینش زیباست و این خاک، در هرمز معنا پیدا می کند نه در بطری آب معدنی و به عنوان سوغاتی.
خاک در هجوم خاک خواران
اگر قانون بود، اگر غیرت بود، برای این دزدان خاک مجازات سنگین در نظر میگرفتند. جریمههای میلیاردی، ممنوعیت مادامالعمر از ورود به جزیره، و حتی زندان. چون کسی که طبیعت ایران را میدزدد، در واقع از آینده این مملکت دزدی کرده است.
ما که از انواع اختلاس می نالیم، نباید به نوعی دیگر با فساد همراهی کنیم. اجازه بدهیم هرمز، همان هرمز بماند. آن خاک در بطری آب معدنی من و شما هیچ معنایی ندارد؛ جز مختصری، آن هم از سر اضطرار برای کاری علمی یا هنری. نه برای فخر فروشی و سوغاتی بردن.
هرمز را تنها نگذاریم. جلوی این تروریسم گردشگری بایستیم. هرمز از آن ماست. درست مثل عضوی از خانواده ما. چه کسی حاضر است جان عزیزی را ذره ذره در بطری بریزد و برای دیگری سوغات ببرد؟