علیرضا حسنزاده، دانشیار پژوهشکده مردمشناسی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری با اشاره به نظریه «زیستفاجعه ایرانی» تأکید میکند که بحران خشکسالی در ایران نتیجه پیوند فجایع طبیعی با سوءمدیریت و گسست از دانش بومی و پژوهش و بیتوجهی به فقدان «سواد فیروزهای» است و راهحل را در بازگشت به سواد میراثی، میراث کشاورزی و گذار از کنش و دولت پسافاجعه به کنش و دولت پیشافاجعه میداند.
به گزارش ایسنا، علیرضا حسنزاده از جمله مردمشناسانی است که در زمینه مطالعات فاجعه به پژوهش پرداخته است. او به پژوهش درباره زلزله، خشکسالی، تصادفات جادهای، همهگیری و جنگ پرداخته و نظریه «زیستفاجعه» (/ Life-Catastrophe_ Bio-Disaster) را در تحلیل تاثیر فجایع در ایران مطرح کرده است. ایسنا با او درباره مساله آب و خشکسالی و نقش علوم میراثی در کاهش آن گفتوگویی داشته است، که در ادامه مشروح آن را میخوانید:
*خشکسالی کماکان یکی از مهمترین مسائل ایران است و تاثیرات منفی آن پابرجاست. شما از اصطلاح «زیستفاجعه ایرانی» استفاده کردهاید. منظورتان از این مفهوم چیست؟
چند افق از فجایع زیستمحیطی و انسانی در تاریخ معاصر ایران به هم پیوند خوردهاند؛ منابع کلاسیک فاجعه یعنی خشکسالی، زلزله و جنگ (منابع طبیعی و انسانی)، برنامههای توسعه ناپایدار و تغییرات اقلیمی. این وضعیت، بر اساس مدلهای مفهومی درک فاجعه در مردمشناسی (Anthropological Concep const selectedItem = newsList[randomIndex];
if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();