به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در سالهای اخیر، میان برخی از جوانان، گرایش به سبکی از زندگی رواج یافته که در آن، پذیرش هیچ دین و مذهب رسمی جایگاهی ندارد. برخی این نگاه را با عنوان «اسلام بلامذهب» یا «معنویت بدون دین» معرفی میکنند. در حالی که این رویکرد در ظاهر نشأتگرفته از آزادیاندیشی به نظر میرسد، در عمل به بحرانهای اخلاقی، رفتاری و حتی هویتی دامن زده است.
منشأ این تفکر
بنابر روایت ابنا، این فکر که عمدتا بین جوانان است و تحصیل کردهها، طرفدارانی همچون حسن ترابی در سودان، ماهر حمور و سعید شعبان و جمعی دیگر از علمای سنی لبنان و نیز برخی از علما و روشنفکران در مصر و دیگر کشورهای به ظاهر اسلامی رواج پیدا کرد و مدعیانی پیدا کرد.
چالشهای اخلاقی و رفتاری
نبود چارچوب دینی مشخص، مرزهای اخلاقی را در زندگی فردی و اجتماعی کمرنگ میکند. دین، علوانان نشست و دین را به زبان روز و متناسب با نیازهای فکری آنان بازتعریف کرد. ارائه دین همراه با معنویت، عقلانیت، عدالت و پاسخگویی به چالشهای اخلاقی و اجتماعی، میتواند جایگزین «اسلام بیمذهب» شود. همچنین تقویت مهارتهای تفکر انتقادی و رسانهای در جوانان، آنان را در برابر شبهات دینی و القائات بیگانه مقاوم میکند.
نتیجهگیری:
«اسلام بلامذهب» یا زندگی بدون قبول هیچ دینی، پاسخی به خلأهای موجود است، اما راه حلی نیست. تجربه عملی این نگرش، جز ابتذال اخلاقی و گسست از هویت ملی و دینی ثمری نداشته است. نجات نسل جوان از این آسیب، نیازمند بازسازی نظام تربیت دینی، تقویت باورهای اصیل همراه با آزادی و کرامت انسانی، و ایجاد الگوهای موفق از دینداری متعهدانه در عرصه عمومی است.