به گزارش خبرآنلاین روزنامه اطلاعات نوشت: سه دهه پیش از این، نرخ فرزندآوری برای مادران ایرانی بیش از ۶ فرزند بود اما طی این سه دهه چه اتفاقاتی باعث شد تا ما به جایگاه سریعترین نرخ کاهش جمعیت برسیم؟
در این دو دهه، گروههای سیاسی و نحلههای مختلف فکری با استناد به فرضیات خود سعی در متهم کردن طرف مقابل داشته و دارند و برنامههای یکدیگر را دلیل این روند کاهش میدانند.
طرفداران نظریه توطئه، دلیل این کاهش را برنامهریزی دشمن برای به گل نشاندن کشتی توسعه در ایران میدانند و برخی دیگر، موضوعات فرعی و غیرواقعی با استدلالهای ظاهرا منطقی را مطرح میکنند.
در این فاصله، دولتها و سازمانها با اجرای طرحهای تشویقی تلاش کردند به میزان زادوولد و فرزندآوری کمک کنند، طرحهایی که بعضا نهتنها کارایی نداشت، بلکه به دلیل رفع تکلیفی بودن، نوعی مخالفت عمومی را برمیانگیخت. گویا به دستگاهها ابلاغ شده بود که «باید» طرحی ارائه دهند و آنها دمدستت به شرایط اقتصادی باز میگردد. تحریمهای ظالمانه چند دههای علیه کشورمان، امکان رشد اقتصادی شایسته را از ما گرفته و تکانههای عجیب و غریب بازار در فراز و فرود اتفاقات سیاسی، امکان هرگونه برنامهریزی برای درآمدزایی را بهطور ویژه از بخش خصوصی و کسبه ستانده است.
نکته دیگری که در محاسبات سیاستگذاران به آن توجه نمیشود، تغییر نقش خانواده در ساختار اجتماع است. جامعه ایران نگاهی سنتی به خانواده دارد ولی در رفتار، شبیه جوامع پستمدرن عمل میکند. این موقعیت متضاد، شاید دردناک و تلخ باشد، ولی حتما باید در برنامهریزیهای کلان دیده شود. شاید تصمیمگیران نتوانند این تغییر نقش خانواده را تحلیل کنند، پس نیاز است آن را به جامعه دانشگاهی و جامعهشناسان بسپارند تا با بررسی دقیق این تغییر، برای آن برنامهریزی شود.
23302