خشکسالیهای پیاپی، افت شدید آبهای زیرزمینی و فرونشست گسترده زمین، تنها یک بحران محیطزیستی برای تهران نیست؛ به گفته مهدی زارع، این تحولات میتواند با تغییر در الگوی تنش گسلهای فعال اطراف پایتخت، بر زمانبندی رخدادهای لرزهای اثر بگذارد.
دکتر مهدی زارع، استاد تمام پژوهشگاه بینالمللی زلزلهشناسی و مهندسی زلزله در گفتوگو با ایسنا، اظهار کرد: تهران و منطقه جنوبی البرز، بر روی یک دشت آبرفتی عظیم در پای رشتهکوه البرز واقع شده که با تخلیه شدید آبهای زیرزمینی مواجه است و ارتباط خشکسالی با زلزلهخیزی منطقه قابل ارزیابی است. تهران با چندین گسل اصلی فعال به ویژه گسلهای «مشا»، «شمال تهران»، «گسل ایوانکی» و گسلهای «کهریزک» و «پیشوا» و «رباط کریم» احاطه شده است.
وی با تأکید بر اینکه گسل «مشا» توانایی ایجاد زمینلرزههایی با بزرگای بیش از ۷ را دارد، افزود: این گسل به نظر میرسد طی حدود ۱۹۵ سال گذشته گسیختگی مهمی را تجربه نکرده باشد، در حالی که تنشهای زمینساختی به طور مستمر در حال «بارگذاری» بر روی آن هستند.
زارع اضافه کرد: از سوی دیگر، تهران به دلیل برداشت گسترده آبهای زیرزمینی، یکی از بالاترین نرخهای فرونشست در جهان را تجربه میکند. تخلیه سفرههای آب زیرزمینی – که با خشکسالی مزمن تشدید شده – موجب افت سطح زمین و فرونشست گسترده شده است. این فرایند اثر دوگانهای بر پوسته زمین دارد؛ بهگونهای که همزمان با حرکت عمودی ناشی از فرونشست، پوسته زمین در حالdisplay = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();