به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، جهانگیر قاسمی یکی از خلبانهای نیروی هوایی است که پس از تکمیل آموزشها در ایران و اعزام به آمریکا، به میهن بازگشت و برای خلبانی هواپیمای شکاری فانتوم F4 انتخاب شد. او در سالهای جنگ از دوستان و همرزمان خلبانی چون زندهیاد منوچهر محققی بود و سالهای پس از جنگ نیز با اینخلبان فقید و پیشکسوت رفت و آمد و رفاقت داشت.
او پس از جنگ به هواپیمای بوئینگ ۷۴۷ منتقل شد و پس از نیروی هوایی به پرواز با هواپیماهای مسافربری مشغول شد تا اینکه سال ۱۳۹۴ بازنشسته شد.
در فرصتی که برای گپ و گفت با اینخلبان پیش آمد، خاطرات جنگی او و موضوعات مربوط به منوچهر محققی بهعنوان یکی از خلبانان نیروی هوایی که ایثار کردند و قدر ندیدند، پرداختیم.
قسمتهای اول و دوم اینگفتگو چندروز پیش منتشر شد که در پیوند زیر قابل دسترسی و مطالعه هستند:
«نزدیک بود هواپیمای سوخترسان خودی را به اشتباه بزنیم!/آموزشهای استاد آمریکایی در جنگ به کارم آمد»
<ن گفتم مرا پیاده کنید و کسی بالا نیاید.
چون چتر به گردنم گرفته بود، گردنم قرمز شده بود. وارد خانه که شدم آشنایان خانمم آمده بودند مهمانی. مادربزرگش هم بود. پیرزن متدین و خوبی بود. یک سلام و احوالپرسی معمولی کردیم و نشستیم به صحبت. اول بیخیال بودند. چون در جریان نبودند در واقع چهاتفاقی افتاده است. ولی وقتی چندتا تلفن به خانه شد و دوستانم برای دیدنم به خانه آمدند، تازه شستشان خبردار شد. بچهها که گفتند «جهان! چه شد؟ موشک خوردید؟ چندتا؟»، از آنطرف دیدیم خانمم در آشپزخانه افتاده و چای نمیآورد. چندنفر دیگر از نزدیکانش هم وقتی فهمیدند، از حال رفتند.
صادق وفایی