دنیایاقتصاد- نیلوفر ادیبنیا: با رشد روز افزون سهم چین در تولید جهانی، کشورهای غربی بهطور فزایندهای بر آن شدهاند تا با توسل به یارانهها و تدابیر حمایتی، از الگوی اقتصادی پکن الگوبرداری کنند. در واقع، پیکار با شرکتهایی که از پشتیبانی بیدریغ و همهجانبه دولت بهره میبرند، کار آسانی نیست.با این حال گزارش فایننشال تایمز نشان می دهد تلاش برای غلبه بر چین بر اساس قواعد بازی خود این کشور، از یک حقیقت ناخوشایند چشمپوشی میکند: پکن در حوزه «سیاستگذاری صنعتی» از مزیت نسبی منحصربهفردی برخوردار است. توانمندی چین در تولید انبوه و ارزانقیمت تنوع گستردهای از کالاها، ریشه در ساختار حاکمیتی ویژه این کشور دارد.
سازوکار متمرکز هدایت امور به پکن این امکان رمنطبق بر موازین و قواعد تجارت آزاد رفتار نمیکند؛ با این همه، تلاش برای واداشتن اجباری پکن به رعایت این اصول، اتخاذ تدابیر تلافیجویانه بر پایه سیاستهای حمایتی، یا اصرار بر بومیسازی تمام عیار صنایع، راهبردهایی پایدار و اثربخش نخواهند بود. در عوض، شاید رویکرد خردمندانهتر آن باشد که غرب از ظرفیتها و صرفهجوییهای مقیاس تولید چین به سود خود بهره گیرد و همزمان بر تقویت و بهرهبرداری از نقاط قوت بومی خود تمرکز کند. همانگونه که «فری» به زیبایی این موضوع را تبیین میکند: «بزرگترین خطر برای غرب این است که اگر بخواهد از الگوی رشد اقتصادی چین تقلید کند، در واقع درگیر کارزاری خواهد شد که از پیش به گذشته تعلق داشته است.»