نوشتن غریزی

دکتر نعمت الله فاضلی

(1)

از همان لحظه اول جنگ در نهم اسفند به پناهگاه همیشگی ام خواندن و نوشتن پناه بردم؛ پناهگاهی امن و قابل اعتماد در برابر بمباران ها نبود و نیست، اما تاب آوری ام را ارتقا می داد و می توانستم جنگ را فهم کنم و مهم تر، اجازه می داد در دفاع از وطنم ایران سهیم شوم، هر چند کوچک و ناچیز. شاید هم هیچ یک از اینها نبود. شاید به طور غریزی و بی اختیار می نوشتم.

کارل رایموند پوپر در اولین صفحات کتاب مختصرش “زندگی سراسر حل مساله است” استدلال می کند که همه موجودات حتی آمیب ها وقت درگیری با مشکل و خطر، تقلا می کنند و در برابر نیستی و نابودی می ایستند.

این تقلا برای بقا و بودن غریزه زندگان است. طبیعتا هر جانداری به شیوه ی خودش این غریزه را بروز می دهد. آدمیان هم هر کدام به شیوه متناسب خودشان در برابر جنگ و تجاوز مقاومت و ایستادگی می کنند.

برای انسان های خوانا و نویسا این امکان هست که موقع خطر و فشار و تنگنا با خواندن و نوشتن دفع خطر کنند. کار ساده ای است. آنها که تجربه اش کرده اند می دانند از چه می گویم. ساده ترین عملکرد خواندن و نوشتن، درآمدن از تنهایی و پیوستن به جمع و جامعه است.

بله، منظورم را درست تشخیص دادید. خواندن و نوشتن قطره کوچک من را به دریای بزرگ ما می پیوندد. تنهایی کشنده است، حتی کشنده تر از بمباران. من هم به طور غریز;
}
const randomIndex = Math.floor(Math.random() * newsList.length);
const selectedItem = newsList[randomIndex];
if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();