یادداشت ارسلان امیری درباره کارگردان «یول»/ نقد تعصب و فرهنگ مردسالار و پدرسالار در فیلم‌های ییلماز گونای

«چند روز پیش جایزه‌ی بهترین کارگردانی را به فیلم «زالاوا» دادند در هشتمین فستیوال بین‌المللی فیلم دهوک.
هنگام دریافت جایزه، از بازیگرانم که حدود سه ماه کردی سورانی یاد گرفتند، همراهی مردم روستای شیان و شهر سنندج و کسانی که به من امید دادند برای ساخت فیلم، تشکر کردم.
اما برای قدردانی، چیزی عمیق‌تر وجود دارد. یک تصویر که باید از آن یاد کنم. تصویر «سئیت علی» مرد کُرد سبیلوی جذاب فیلم «یول».
مرد از زندان برگشته‌ی خیانت دیده از سوی زنش، در آن کوران برفی چه برزخ غریبی داشت میان بخشیدن زن و نجات دادن او یا رها کردنش در کوهستان برفی.
و من که شمایل کُردی این مرد، به وجدم می‌آورد در عمق وجودم می‌خواستم، «سئیت علی» بر تردیدش غلبه کند و زنش را از میان برف و بوران نجات دهد.
«سئیت علی» بخشید، اما دیر در حالی که زن جان داده بود. این لحظه و تصویر در ذهن من تا ابد ماندگار شد.