حملات متجاوزانه دشمن فقط ساختمانها را آوار نمیکرد؛ بی قراری و فروپاشی روانی زخمهای دیگری بود که بر جان مردم مینشست و اینجا تیمهای بهزیستی بودند که برای التیام زخمها به میدان میرفتند.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از سازمان بهزیستی کشور، هنوز گرد و خاک انفجار کامل نخوابیده است، خانوادههایی که با وحشت و نگرانی به تلی از خاک خیره هستند و کودکانی که از هر صدای بلندی جا میخورند، در همین لحظات که همه نگاهها به آواربردارها، آتشنشانها و نیروهای امدادی دوخته میشود گروه دیگری هم بیصدا وارد میدان میشود که مأموریتش نجات افراد از آوار ترس، شوک و فروپاشی روانی است. آنها اعضای تیمهای محب سازمان بهزیستی هستند، تیم مداخله روانی و اجتماعی در بحران که در جریان جنگ ۴۰ روزه و حملات متجاوایهها برای هم آب و غذا میآورند، مردم کودکان یکدیگر را آرام میکنند، شهرداری و نیروهای محلی تقسیم مسئولیت میکنند و یک حس جمعی برای زنده ماندن و کنار هم ایستادن شکل میگیرد.
اعظمی بیان میکند: تیم محب تلاششان فقط آرام کردن تکتک افراد نیست آنها میکوشند همین شبکههای محلی را تقویت کنند تا مردم بتوانند تکیهگاه روانی هم باشند.
در منطقه زرافشان در نخستین ساعت پس از اصابت، اعضای تیم محب همراه اورژانس اجتماعی بلافاصله در صحنه حاضر شدند. هنوز این نگرانی وجود داشت که حمله مجددی رخ دهد، اما به گفته اعظمی، وقتی وارد میدان خدمت میشوند، ترس شخصی جایی ندارد، همه فقط یک فکر دارند آن هم کمک به مردم و شاید همین جمله، خلاصه تمام روزهای جنگ برای نیروهای محب باشد.