05 فروردین 1402 – 10:29
دو ستارهشناس اخیرا در مورد بازدیدکننده میانستارهای سال ۲۰۱۷، توضیحی را ارائه دادهاند که به طور شگفتآوری ساده است.
به گزارش سیتنا، ستارهشناسان در سال ۲۰۱۷، جرمی را در هاوایی یافتند که آنها را «اوموآموآ»(Oumuamua) نامیدند و همیشه درباره ماهیت آن بحث میکردند.
همیشه پرسشهایی در مورد این بازدیدکننده عجیب وجود داشت؛ از جمله این که آیا یک زباله فضایی بیگانه، یک سیارک میانستارهای سرگردان یا یک دنبالهدار عجیب از یک خورشید دیگر است.
تلسکوپها فقط یک نقطه در حال چرخش را دیدند که در راه بازگشت به تاریکی میانستارهای بود. ستارهشناسان دریافتند که این جرم، مایل به قرمز و به شکل سیگار یا پنکیک است و شاید چند صد متر طول داشته باشد. تمام دنبالهدارهای مشاهدهشده در منظومه شمسی ما تا به امروز، از حدود نیم مایل تا صدها مایل وسعت داشتهاند. دنبالهدار هالی حدود هفت مایل عرض دارد.
اوموآموآ در ابتدا به عنوان یک سیارک در نظر گرفته شد زیرا هیچ نشانهای را از جرقه زدن و درخشش اری باثباتتر و فشردهتر تبدیل میگردد. این فرآیند به فروپاشی حفرهها و تشکیل شدن کانالهایی در یخ میانجامد که از طریق آنها، گاز بهدامافتاده میتواند خارج شود.
برگنر ادامه داد: برای یک دنبالهدار با اندازه معمولی، این انتشار گاز تأثیر ناچیزی خواهد داشت اما از آنجا که اوموآموآ بسیار کوچک بود، ما فکر میکنیم که در واقع، نیروی کافی را برای ایجاد این شتاب تولید میکند. هر گرد و غباری در یخ محبوس میماند و بخش زیادی از این نمایش را از دم دنبالهدار بیرون میبرد.
ستارهشناسانی مانند سلیگمن و همکارانش در سالهای اخیر، دنبالهدارهای تاریک بسیاری را مشاهده کردهاند. این اجرام کوچک، شتابی از خود نشان میدهند اما فاقد دنباله قابل مشاهده هستند. برگنر گفت: احتمالا فورانهای هیدروژنی در همه موارد مسئول نیستند اما نشان میدهند که در مورد ماهیت اجرام کوچک منظومه شمسی، نکات بسیاری برای آموختن وجود دارد.
انتهای پیام