به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از مهر، امروز روز بزرگداشت فردوسی است، دهقان مردِ آزاده خفته در طوس، که هنوز نگهبان دلیر وطن است. مردی که نه تنها هویت ملی و زبان فارسی مان را به او مدیونیم، بلکه باقی ماندن ایران را به خاطر حفظ زبان فارسی، میتوان نتیجه کوشش او دانست. هرچند در زمانه خود آنطور که شایسته بود قدر ندید، اما شاعران پس از او به حق در شعرشان او را ستودهاند، شاعران بسیاری درباره فردوسی و جایگاه والای او در شعر و فرهنگ ایران سخن گفتهاند و اشعاری در مدح و ستایش او سرودهاند.
محمدعلی اسلامی ندوشن در مقدمه کتاب «بلند آفتاب» نوشته بود: «تاریخ پرمعنا و فرهنگ پربار ایران ، شایسته تأمّل و عنایتی است که مردم کشور ما باید به اهمیّت آن واقف بمانند، از این تاریخ و از این فرهنگ کمک بگیریم و روی خود را به سوی نیمرخ روشن زندگی بگردانیم. از طریق بازیافت خود و باز شناخت خود است که میتوانیم امروز و فردای خود را بارور سازیم؛ در سایۀ نام ایرانیِ بزرگ، فردوسی، کلّ فرهنگ کشور را به زایش فرامیخواند. این نه وطنخواهی خام است، نه ملی گرایی سبک؛ یک آگاهی است، آگاه بودن را کلید مشکلها بدانیم. فردوسی با سرودن ژاد
ای سخنهایت به سوی راستی حبلی متین
با تو بدکردند و قدر خدمتت نشناختند
آزمندان بخیل و تاجداران ضنین
نک تو برجا بانگزن مانند شیر مرغزار
و آسمان از هم دریده روبهان را پوستین…
چنانکه خوانده شد، شعر بلند «آفرین فردوسی» که به اهمیت سرایش شاهنامه، عزم فردوسی و همچنین همراهان فردوسی و یاری دهندگان او، مذمت سلطان محمود، و همچنین اثر شاهنامه بر نسلهای بعد حتی بر روی مغولان و تاتارها پرداخته؛ به دلیل مضمون ملی، زبان استوار و پیوندش با رویدادی تاریخی، در شمار مهمترین آثار بهار قرار گرفته است. این سروده بعدها در کتابهای درسی و منابع ادبی نیز جایگاهی ویژه یافت و به نمادی از احترام شاعران معاصر به فردوسی تبدیل شد. اهمیت این شعر تنها در ستایش شاعر توس نیست، بلکه بازتابی از جنبش فرهنگی و ملیگرایانه ایران در آغاز قرن چهاردهم شمسی نیز بهشمار میآید.
59243