به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، مرحوم آیت الله سید محمد ضیاءآبادی در یکی از خاطرات خود به راز تأخیر ظهور امام زمان ارواحنا فداه پرداخته است که تقدیم شما فرهیختگان می شود.
در کتابی خواندم، شاید در حدود دویست، سیصد سال پیش جمعی از صلحا در نجف اشرف مجتمع بودند.
از آدمهای بسیار خوب و مقدّس. روزی با خودشان نشستند و گفتند: چرا امام نمیآید؟ در صورتی که ما بیش از سیصد و سیزده نفر که او لازم دارد هستیم.
به این فکر افتادند که سرّ تأخیر در ظهور را به دست آورند. تصمیمشان بر این شد که از بین خودشان یک نفر را که به تأیید همه خوبترینشان هست، انتخاب کننtify”>پذیرایی کردند و آن دختر را به اتاق من آوردند، هنوز ننشسته بودم که درِ اتاق را زدند. گفتم: کیست؟ گفت: مأمور از طرف امام.
میفرمایند: بیا! میخواهیم قیام کنیم و شما را به جایی بفرستیم.
گفتم: به امام بگو امشب را صبر کنید.
گفت: فرمودهاند: همین الآن بیا.
گفتم: بگو من امشب نمیآیم؛ تا این را گفتم دیدم هیچ خبری نیست. نه شهری هست، نه خانهای هست و نه عروسی. من هستم و صحرای نجف.
معلوم شد مکاشفه ای بوده و خواستهاند به ما بفهمانند که ما هنوز آمادگی برای آمدن امام زمان (علیه السلام) نداریم. یک دختر به ما تزویج کردهاند و ما به خاطر او دست از امام زمانمان برداشتهایم.
منبع: صفیر هدایت شماره ۰۱۶ _ سلسله مباحث معارفی حضرت آیت الله سید محمد ضیاءآبادی (ره)