به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، سوره حمد با عنوان صراطِ مستقیمی که «علی» است، پرداخته شد. در این شماره نامهای درخشان و قرآنی امیر مؤمنان(ع) را در سوره بقره مرور میکنیم.
بنابر روایت ایکنا، علامه بحرانی با استناد به تفاسیر روایی از جمله تفسیر قمی و عیاشی، آیات ابتدایی سوره بقره را با وجود امیرالمؤمنین(ع) گره میزند. عبارت «ذٰلِکَ الْکِتَابُ لَا رَیْبَ فِیهِ» در آیه دوم، به جایگاهِ هدایتی و علمیِ امام علی(ع) تفسیر شده است. همچنین در تبیین «هُدًی لِّلْمُتَّقِینَ» (هدایت برای پرهیزکاران)، تصریح شده است که مقصود از متقین، شیعیان و پیروان راستین آل محمد(ص) هستند؛ بدین معنا که کمالِ تقوا در گروِ پذیرش ولایت است.
در تفسیر آیه سوم «یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ وَیُقِیمُونَ الصَّلَاةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ یُنفِقُونَ»، روایاتِ ارجاعی به علامه بحرانی، «ایمان به غیب» را باور به امامتِ پنهان و ولایت معرفی میکنند. همچنین «انفاق» در این بستر، از محدوده مادی فراتر رفته و به معنای «انrong> علامه بحرانی تأکید میکند که این بشارتهای الهی در وهله نخست، در حقِ چهار شخصیتِ برجسته: حضرت علی (ع)، حمزه سیدالشهدا(ع)، جعفر بن ابیطالب(ع) و عبیده بن حارث نازل شده است. این نشان میدهد که عمل صالح در کمال خود، در وجود مبارک این ذوات مقدس تجلی یافته است.
خداوند در سوره بقره آیه۳۱ میفرماید: «وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ کُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَی الْمَلَائِکَةِ فَقَالَ أَنْبِئُونِی بِأَسْمَاءِ هَٰؤُلَاءِ إِنْ کُنْتُمْ صَادِقِینَ»؛ این آیه به این حقیقت اشاره دارد که خداوند متعال نامهای تمامی حجتهای خود، یعنی «چهارده معصوم (ع)» را به حضرت آدم(ع) آموخت تا ایشان از همان آغازِ آفرینش، با انوار قدسی اهلبیت آشنا باشند؛ چنانکه شیخ صدوق با استناد به روایات معصومین(ع) تأکید میکند که این نامها، اسرار الهی بودهاند که خداوند به آدم تعلیم داد تا جایگاه رفیع این ذوات مقدس را بهعنوان حجتهای برتر بر ملائکه و تمامی خلایق آشکار سازد.