به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، تاریخ، نه مجموعهای از حوادث تصادفی، بلکه برآیند تصمیمات انسانی در لحظات بحرانی است. فاجعهی عاشورا پیش از آنکه در گودال قتلگاه رقم بخورد، در کوچههای غریب کوفه و در خانههای نخبگانی نضج گرفت که «عافیت» را بر «عاقبت» ترجیح دادند.
بنابر روایت دانشجو، این متن به کالبدشکافی نقش خواص در تنهایی سفیرِ حق و تطبیق آن با مصادیق معاصر میپردازد.
آسیبشناسی خواص؛ شکاف میان «معرفت» و «اراده»
بزرگترین عبرت ماجرای کوفه در این نکته نهفته است که عامل شکست، «جهل» نبود، بلکه «ترس و دنیاطلبی» بود.
شریح قاضی و کتمان حق: او حقیقت را میدید (وضعیت هانی بن عروه)، اما ترس از قدرت حاکم و میل به بقا، زبان او را در لحظهی شهادتِ حق بست. این نشان مزیاد فرو میپاشید.
تنهایی مسلم در کوچههای کوفه، حاصلِ پراکندگیِ خواص بود که به تبعِ آن، عوام نیز متفرق شدند.
تعمیم به تاریخ معاصر؛ درسِ الجزایر
رهبر شهید با هوشمندی، این قاعدهی تاریخی را به تحولات قرن بیست و یکم پیوند میزنند:
در الجزایر، جبهه اسلامی پیروز شد، اما در لحظهی کودتا و استقرار حکومت نظامی، خواص و مسئولین آن جبهه دچار «تردید»، «ضعف» و «نزاع بر سر ریاست» شدند.
اگر در همان ساعات اولیهی حساس، مردم به میدان فراخوانده میشدند، تاریخ معاصر اسلام در آفریقا مسیر دیگری مییافت. این نشان میدهد که سنتهای الهی در کوفه و الجزایر و ایران یکسان عمل میکنند.