به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، دعا در مکتب اهلبیت صرفاً مجموعهای از الفاظ برای خواندن نیست؛ بلکه راهی برای ساختن رابطهای زنده و صمیمی میان انسان و خداست. در این نگاه، آنچه اصل شمرده میشود، «ارتباط قلبی» و رسیدن به حال حضور و توجه است، نه تحمیل الفاظی که دل با آن همراه نشده است. گاهی یک فراز کوتاه که با توجه و فهم خوانده شود، اثرش از خواندن طولانیِ بیتوجه بیشتر است. به همین دلیل، در سیره اهلبیت علیهمالسلام تنوع فراوانی در ادعیه دیده میشود؛ دعاهایی با مضامین مختلفِ خوف، رجاء، شکر، توبه، معرفت، محبت و مناجات، تا هر انسان متناسب با حال و ظرفیت روحی خود راهی برای سخن گفتن با خدا بیابد.
بنابر روایت تسنیم، دعای عرفه در صحیفه سجادیه از عمیقترین مناجاتهای نقلشده از امام سجاد است که در روز عرفه قرائت میشود و ساختاری چندبخشی دارد. بخش نخست این دعا بیشتر بر توحید، شناخت صفات الهی و عظمت آفرینش تمرکز دارد؛ امام علیهالسلام با تعابیری بلند و پیدرپی، خداوند را به عنوان خالق آسمانها و زمین، مالک هستی، دانای مطلق و بینیاز مطلق معرفی میکند و انسان را به تأمل در مقام رای توبه و آمرزش و مهربانی و روزی فراخت را بر من بگشای (مرا به توبه موفق و شایسته آمرزش و مهربانی و روزی فراخ خود گردان) زیرا من از رو آورندگان به درگاه توام، و نعمت دادنت را درباره من کامل نما (مرا در بهشت داخل فرما) زیرا تو بهترین نعمت دهندگانی.
(133) وَ اجْعَلْ بَاقِی عُمُرِی فِی الْحَجِّ وَ الْعُمْرَةِ ابْتِغَاءَ وَجْهِکَ، یا رَبَّ الْعَالَمِینَ، وَ صَلَّی اللَّهُ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّیبِینَ الطَّاهِرِینَ، وَ السَّلَامُ عَلَیهِ وَ عَلَیهِمْ أَبَدَ الْآبِدِینَ.
و بازمانده زندگیم را در حج (زیارت بیت الله) و عمره (افعال مخصوصهای که در مکه معظمه بجا آورده میشود) برای درخواست خشنودی و پاداشت قرار ده، ای پروردگار جهانیان، و خدا بر محمد و آل او که (از آلودگی) پاک و (از نقایص) پاکیزه اند رحمت فرستد، و همیشه بر او و بر ایشان درود باد.