به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، درباره علت نامگذاری این سرزمین به «منا» دلایل گوناگونی ذکر شده است؛ براساس سخنی از امام رضا(ع) این نام برگرفته از کلام جبرئیل به ابراهیم(ع) است: تَمَنَّ عَلَیٰ رَبِّکَ مَا شِئْتَ، هرچه از خداوند میخواهی، آرزو کن. ابراهیم از خداوند خواست به جای ذبح فرزندش، قوچی را بفرستد تا به عنوان فدیه اسماعیل، آن را ذبح کند و خداوند آرزوی او را برآورده کرد.
زائران در یوم الترویه، هشتم روز ذیالحجه(برابر با امروز، ۴ خرداد)، به منا میروند و در روز عید قربان(دهم ذیالحجه) و در ایام تشریق به آن باز میگردند و آن را به اولین مکان مقدسی تبدیل میکنند که در طول مناسک حج در مکه زیارت میکنند. اگرچه منا در طول سال کم جمعیت به نظر میرسد، اما تنها در عرض چند روز به یکی از بزرگترین گردهماییهای موقت انسانی در جهان تبدیل میشود.
بنابر روایت ایکنا به نقل از عربی ۲۱، سرزمین منا بین مکه و مزدلفه در ۷ کیلومتری مسجدالحرام واقع شده است. این وادی مبارکی است که از هر طرف کوهها آن را احاطه کردهانleq.net/wp-content/uploads/2026/05/%D8%AD%D8%AC-8-350×233.jpg” width=”350″>
اما آنچه به منا ویژگی منحصر به فرد میدهد، نه تنها در جغرافیا یا وقایع تاریخی آن، بلکه در توانایی آن در تبدیل یک مکان موقت به یک تجربه انسانی پرشور نیز نهفته است.
در اینجا، تمایزات اجتماعی و اقتصادی محو میشوند و میلیونها نفر توصیفات معمول و هویتهای روزمره خود را کنار میگذارند تا بخشی از یک صحنه واحد شوند. در میان چادرهای مشابه، لباسهای یکنواخت و صدای ناهنجار به زبانهای مختلف، ایده برابری به ملموسترین شکل خود تجسم مییابد.
شاید همین امر است که منا را بیش از یک توقفگاه در حج میکند؛ این درهای است که سفر از آنجا آغاز میشود، اما همچنین مکانی است که سفری دیگر، آرامتر و عمیقتر آغاز میشود: سفر فرد به سوی خود.