به گزارش سرویس بین الملل تابناک، مجله «تایم» در مقالهای به قلم حمیدرضا عزیزی، مهمان در بنیاد علم و سیاست به بررسی توافق ایران و آمریکا پرداخته که در ادامه آمده است.
لازم به ذکر است انتشار مقالات خارجی به معنای تایید محتوای آن از سوی تابناک نیست.
روز چهارشنبه، پس از هفتهها مذاکره که عمدتاً توسط پاکستان میانجیگری شد، ایالات متحده و جمهوری اسلامی ایران بر سر توافقی ابتدایی برای پایان دادن به جنگ میان خود به توافق رسیدند. این پیشرفت چند روز پس از آن حاصل شد که واشنگتن و تهران یک تفاهمنامهٔ ۱۴ مادهای را به صورت الکترونیکی امضا کردند تا به خصومتها پایان دهند، تنگهٔ هرمز را مجدداً باز کنند و ظرف ۶۰ روز برای حل و فصل مسائل به هم پیوستهٔ برنامهٔ هستهای ایران و تحریمهای آمریکا که مدتهاست اقتصاد این کشور را خفه کرده است، تلاش نمایند.
در روزهای پس از آن، محتوای گزارششدهٔ توافق از جهات متعددی به طور همزمان با انتقاد مواجه شده است. در واشنگتن، شاهینهای (تندروها) ایرانهراس آن را به عنوان توافقی نامتوازن تفسیر کردهاند که حتی از برجام (توافق هستهای ۲۰۱۵) نیز برای تهران سخاوتمندانهتر است. در اسرائیل، این توافق در سراسر طیف سیاسی به عنوانی که بر سر آن توافق کردهاند میسنجند و تعیین میکنند که آیا اصلاً شرایط سیاسی و استراتژیک برای چیزی پایدار وجود دارد یا خیر. ایران سندی را امضا کرده است که صلح را تبلیغ میکند در حالی که بیسر و صدا خود را برای فروپاشی آن آماده میکند. اینکه توافق واقعاً برای کدام یک از این دو آینده ساخته شده است، سؤالی است که ۶۰ روز آینده پاسخ آن را خواهد داد؛ و تهران، در حالی که به بهترینها امیدوار است، متن را به گونهای طراحی کرده است که از بدترینها جان سالم به در ببرد.