به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، کتاب «اللوامع النورانیة فی أسماء علی و أهل بیته القرآنیة»، اثر ماندگار علامه سید هاشم بحرانی، سفری معرفتی به ژرفای آیات الهی است که با رویکردی تأویلی و تکیه بر گنجینه روایات اهل بیت (ع)، پرده از حقایقی مستور در بطن قرآن برمیدارد.
این اثر با دقتی ستودنی به تبیین جایگاه، نامها و نشانههای ملکوتی امیرالمؤمنین علی (ع) و ائمه اطهار میپردازد.
بنابر روایت ایکنا، متن پیشرو به بخشی از آیات سوره بقره که در این کتاب به آنها اشاره شده، میپردازد:
علی (ع)؛ حقیقت «هدایت» الهی
خداوند متعال در آیه ۳۸ سوره بقره، شرط رهایی از ترس و اندوه را پیروی از هدایت الهی برمیشمارد: «فَإِمَّا یَأْتِیَنَّکُمْ مِنِّی هُدًی فَمَنْ تَبِعَ هُدَایَ فَلَا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلَا هُمْ یَحْزَنُونَ»، پس هرگاه هدایتی از طرف من برای شما آمد، کسانی که از آن پیروی کنند، نه ترسی بر آنهاست و نه غمگین میشوند.
امام حسن عسکری (ع) در تبیین این ماجرا میفرمایند که این معجزه دقیقاً در پی دعوت خداوند به رکوع (تسلیم و بندگی) رخ داد. پیام این آیه برای یهودیان و تمام بشریت این است: خضوع و بندگی راستین، بدون پذیرش ولایت علی (ع) ممکن نیست.
ابن شهر آشوب با استناد از امام محمد باقر(ع) درباره این آیه میفرماید: این آیه شریفه در حق رسول خدا و حضرت امیرالمؤمنین نازل شده و آن بزرگواران، اولین کسانی هستند که نماز را به جا آوردهاند و در مقابل خداوند تبارک و تعالی، تعظیم و رکوع کردند.
حقیقتی که در این آیه نهفته است، لزوم همراهی با رهبری الهی است. کلمه «مَعَ» (با/همراه) نشان میدهد که نماز و عبادت فردی، کافی نیست، بلکه بندگی باید در مدار و مسیر کسانی باشد که خداوند آنها را به عنوان «راکعین حقیقی» پذیرفته است. طبق این روایت، علی (ع) همان کسی است که باید «با او» و «پشت سر او» به سوی خدا خم شد.