نگرانکنندهترین پتانسیل روسیه برای کمک به ایران برای بهبود طرحهای تسلیحات هستهای و توسعه کلاهکهای کوچک مناسب برای سیستمهای موشکی است.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، «نیکول گراجوسکی» در مقالهای در فارن افرز به بررسی روابط ایران و روسیه بعد از سقوط نظام بشار اسد پرداخته است.
ترجمه این مقاله با این توضیح که نظرات نویسنده به معنای تایید آن از سوی تابناک نیست و صرفا با هدف بازتاب دیدگاه اندیشکدههای غربی در این زمینه است، در ادامه میآید.
مداخله روسیه در سوریه در سال ۲۰۱۵، مسکو را مجبور کرد تا وارد یک اقدام موازنه ظریف بین ایران و اسرائیل شود که با آنها روابط دیپلماتیک نسبتا سازندهای داشت.
مسکو ضمن هماهنگی عملیات نظامی با ایران، کانالهای دیپلماتیک خود را با اسرائیل حفظ کرد و حتی برای محدود کردن نفوذ ایران در سوریه اقدام کرد. اما حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، همراه با پاسخ آن به حملات حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ در اسرائیل، این توازن را بر هم زد، زیرا وابستگی فزاینده مسکو به فناوری نظامی ایران، آن را به تهران نزدیکتر کرد.
در طی یک دهه گذشته ایران و روسیه روابط بیسابقهای برقرار کردهاند که با انزوای مشترکشان از غرب و همکاری نظامی در اوکراین تقویت شده است. روسیه که زمانی معمار رد و تصمیم دولت ترامپ برای خروج از برجام ممکن است به طور منطقی تهران را به این باور برساند که ایالات متحده هیچ گونه تخفیف تحریمی ارائه نخواهد کرد.
تا زمانی که جنگ در اوکراین ادامه دارد و روابط تند ایران با غرب ادامه دارد، ایجاد شکاف بین روسیه و ایران یک چالش بزرگ خواهد بود. یک ایران هستهای با حمایت روسیه، رژیمهای سنی میانهرو در منطقه را بیثبات میکند، تندروها را جسور میکند و محور نوظهور سنی-اسرائیلی را تضعیف میکند، علاوه بر این که منطقه را به سمت مسابقه تسلیحات هستهای سوق میدهد.