به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در آستانه عیدِ خجسته غدیر، مروری داریم بر حکمتهای نهج البلاغه با رجوع به کتابِ «کرانِ بیکران» از سیده زینب شیرازی. این اثر که با شرحی کاربردی و مختصر میکوشد نه تنها ذهن، بلکه جانِ مخاطب را در معرضِ نسیمِ کلامِ مولا علی(ع) قرار دهد؛ در این حکمت آرزو محل عبرت ماست.
بنابر روایت ایکنا، امیرالمؤمنین(ع) در حکمت ۳۰ نهجالبلاغه، آرزوهای دنیوی را به اسبی چموش تشبیه میکنند که افسارِ آن اگر در دستِ عقل و تقوا نباشد، صاحبش را در کامِ مرگ میلغزاند: «مَنْ جَرَی فِی عِنَانِ أَمَلِهِ عَثَرَ بِأَجَلِهِ».
در چنین وضعیتی، آدمی پیش از آنکه به کامِ دل برسد و آمالِ خویش را در عالمِ واقعیت ببیند، چشم از این جهان فرومیبندد و چهبسا به دلیلِ غفلت از وظایفِ اصلی و فرو افتادن در دامِ آرزوها، گرفتارِ عقوبتِ الهی شود.
نویسنده در کرانِ بیکران با آسیبشناسی این «دویدنهای بیحاصل»، تأکید میکند که دنیه غدیر، تبلیغِ پیامِ ولایت یک واجبِ کفایی است که اگر کسی این ظرفیت را در خود ببیند و در راستایِ آن تلاش نکند، در پیشگاهِ الهی کوتاهی کرده است.
۲. تلاشِ حرام: هرگونه هدفگذاری و دویدنی که از مسیرِ گناه بگذرد.
۳. تلاشِ مکروه: غرق شدن در دنیایِ مادی که فاقدِ جهتگیریِ اخروی است.
حقیقت این است که انسان در این دنیا بهسانِ زندانی است که پرونده حیاتش روزی ناگزیر بسته خواهد شد. کسانی که تنها به دنبالِ اسبِ سرکشِ آرزوهای خویش میتازند و دل به «امیدهای واهی» خوش کردهاند، هرگز نخواهند توانست به افقهایِ بلندِ کمال دست یابند. برای نیل به مقاماتِ والایِ اخروی، دو گامِ اساسی ضروری است: نخست، جهتدهیِ مثبت به آرزوها با وجود رویکردهایِ معنوی و اخروی؛ و دوم، همتِ بلند و تلاشِ بیوقفه برای تحققِ آنها؛ چرا که آرزویِ بدونِ عمل، سرابی بیش نیست.