در سطح منطقهای، مشابه وضعیت داخلی، نظرات مختلفی درباره نحوه برخورد با وضعیت سوریه وجود دارد. به نظر می رسد در این راستا دو رویکرد اصلی وجود دارد: مداخلهجویانه و دیپلماتیک. ترکیه، اسرائیل و ایران رویکرد مداخلهجویانه را نشان دادهاند.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، بنیاد کارنگی در مقالهای به بررسی روابط اعراب خلیج فارس و دولت جدید سوریه پرداخته که ترجمه آن در ادامه آمده است.
لازم به ذکر است انتشار مقالات اندیشکدههای خارجی به معنای تایید محتوای آن از سوی تابناک نیست.
عربستان سعودی و امارات متحده عربی مدتها با تغییر نظام بشار اسد در سوریه مخالف بودند، اما اکنون مسیر خود را تغییر داده و واقعیتهای جدید قدرت و پویاییهای تازه را پذیرفتهاند.
در ۸ دسامبر ۲۰۲۴، گروههای مسلح موفق شدند خاندان اسد را سرنگون کنند و جنگ چهارده ساله در سوریه به پایان رسید. در مارس ۲۰۱۱، اعتراضات طرفداران دموکراسی در شهر درعا آغاز شد. نظام بشار اسد به مقابله با نارضایتیها برخاست؛ استراتژیای که در نهایت موجب تشدید درگیریها و گسترش جنگ مسلحانه در سراسر کشور شد. با تقسیم سوریه به مناطق مختلف درگیر، مجموعهای از گروهها و میلیشیای شورشی به وجود آمد.
سقوط در دو هفته!/خاورمیانه، نگرتان و امارات را به بازیگران کلیدی در مسائل امنیتی منطقهای تبدیل کند و جایگاه آنها را در همکاری با قدرتهای بزرگِ علاقهمند به برقراری ثبات در خاورمیانه تقویت نماید.
آینده سوریه چه خواهد شد؟
سوریه، چه با حمایت کشورهای خلیج فارس و چه بدون آن، راهی طولانی برای رسیدن به ثبات و موفقیت در پیش دارد. خطر درگیریهای قومی و فرقهای و حتی تجزیه سرزمینی همچنان بسیار جدی است. با این حال، میتوان امید داشت که با حمایت عملی قطر، ترکیه، عربستان سعودی و امارات متحده عربی و همچنین پشتیبانی گسترده منطقهای و بینالمللی از یک دولت باثبات و فراگیر در سوریه، دمشق بتواند روزنهای از امید را در انتهای این تونل تاریک بیابد.