به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، عملیات رمضان که ابتدا، نامش کربلای ۴ بوده، برای دستیابی و فتح مناطق شرقی شهر بصره در عراق طراحی شد. علت طراحیاش هم رسیدن به این نتیجه و جمعبندی بود که جنگ باید پس از فتح خرمشهر ادامه پیدا کند. به اینمساله در بخش بعدی این نوشتار خواهیم پرداخت. بصره اصلیترین بندر نفتی عراق بوده و طراحی عملیات برای تصرف اینشهر از جمله اهداف مهم نیروهای ایران در طول سالهای جنگ (پس از فتح خرمشهر) بود. بهقولی با فتح این شهر میشد کار رژیم بعثی عراق را با رهبری صدام حسین، تمامشده دانست.
تا پیش از رمضان، ایران مشغول دفاع و تلاش برای بازپسگیری خاک خود بود اما از اینمقطع به بعد بود که با قدرتنمایی، شروع به پیشروی در خاک دشمن کرد تا بتواند به جایگزین غرامتی که عراق و قدرتهای جهانی دریغش میکردند، دست پیدا کند. در فصل پنجم کتاب «ضربت متقابل» نوشته گلعلی بابایی (با محوریت بررسی کارنامه لشکر ۲۷ محمدرسولالله در عملیات رمضان) بخشی از حرفهای محسن رضایی فرمانده وقت سپاه پاسداران درج شده دارد که بیانگر روحیه انقلابی احمد متوسلیان و همرزمانش در سوریه است: «به این نتیجه رسیده بودیم که با به کارگیری ده داوزده گردان نیرو و یک سری کارها شاید بتوانیم سه هزار اسرائیلی را اسیر بگیریم.» اما متوسلیان و به تبع آن محمد باقری و دیگر ایرانیهای رزمنده میبینند که سوریها اهل مبارزه نیستند و تمایل دارند وضعیت تعلیق و صلح شکننده، جریان داشته باشد: «اما دیدیم سوری ها اصلا اهل این حرفها نیستند» و «یعنی میخواهند آن وضعیت آتشبس را کش بدهند.»
صادق وفایی