تابستان ۱۹۴۰ است. آسمان بریتانیا پوشیده از ابرهای تیره و مهآلود است و خلبانان نیروی هوایی سلطنتی در انتظار حملهای غافلگیرکننده از سوی بمبافکنهای آلمانی هستند. در گذشته، تنها راه تشخیص دشمن، دیدن یا شنیدن صدای موتور هواپیماها با گوش انسان بود؛ روشی که در شبهای تاریک یا هوای ابری کاملاً ناکارآمد میشد. اما این بار، بریتانیاییها سلاحی پنهان داشتند: شبکهای از دکلهای بلند که امواجی نامرئی را به آسمان میفرستادند و بازگشت آنها، نزدیک شدن فلزات پرنده را روی صفحهای سبز رنگ به تصویر میکشید. این آغاز عصر رادار بود.
به گزارش دیجیاتو، همزمان در اعماق تاریک و سرد اقیانوس اطلس، زیردریاییها مانند ارواحی قاتل در حرکت بودند. در جایی که نور حتی یک متر هم نفوذ نمیکند، تکنولوژی دیگری به نام سونار به عنوان گوشهای زیرآبی بشر متولد شد تا این هیولاهای پولادین را شکار کند. امروز، دههها از آن روزهای پرالتهاب میگذرد. با وجود پیشرفتهای خیرهکننده در هوش مصنوعی و ماهوارهها، هنوز هم پایههای اصلی امنیت مرزها، ایمنی پروازها و تسلط بر اقیانوسها بر دوش همین دو تکنولوژی کلاسیک استوار است. در این مقاله، به کالبدشکافی رادار و سونار میپردازیم و میبینیم این فناوریها چگونه کار میکنند.