روابط بین روسیه و ایران، ملاحظات جدی برای دیگر بازیگران منطقهای، به ویژه در خلیج فارس، ایجاد میکند. اگرچه تمایل به نزدیکی عمدتاً از نیاز به مقابله با فشارهای غربی ناشی میشود، زمینههای کلیدی همکاری مانند پرونده یمن و فناوری هستهای ممکن است در نهایت منجر به آسیبهای جانبی به امنیت خلیج فارس شود.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، «جان لوپ سامان» محقق انستیتو خاورمیانه آمریکا در مقالهای در «شورای خاورمیانه در امور جهانی» به بررسی تاثیر همکاری راهبردی ایریان و روسیه بر امنیت خلیج فارس پرداخته است.
لازم به ذکر است انتشار مقالات اندیشکدههای خارجی به معنای تایید محتوای آن از سوی تابناک نیست.
در تاریخ ۱۷ ژانویه، روسایجمهور ایران و روسیه در مسکو ملاقات کردند تا معاهده «شراکت استراتژیک جامع» ۲۰ سالهای را امضا کنند. این توافقنامه که عمدتاً بر تقویت همکاریهای تجاری و امنیتی تمرکز دارد، در حالی صورت میگیرد که هر دو کشور بهطور غیرمستقیم با ایالات متحده در منازعات اوکراین و اسرائیل مواجه هستند و پس از سرنگونی ناگهانی متحد مشترکشان بشار اسد در سوریه به امضاء رسیده است.
در حقیقت، اگرچه امضای این سند به دلیل فروپاشی رژیم اسد در دسامبر به تأخیر افتاد، اما نهایی شدن آن سه روز پیش از آغاز ریاستجمهوری دونالد ترامپ با آنها همنظر نیستند. در سوریه، به عنوان مثال، به نظر میرسد روسیه مصمم است راهی برای تعامل با رهبری جدید دمشق پیدا کند، در حالی که ایران در تلاش است تا چنین کاری انجام دهد. در حقیقت، دمشق اخیراً حضور نیروهای شبه نظامی مورد حمایت ایران را به عنوان “تهدیدی استراتژیک برای کل منطقه” توصیف کرده است.
با این حال، تقویت روابط بین روسیه و ایران، ملاحظات جدی برای دیگر بازیگران منطقهای، به ویژه در خلیج فارس، ایجاد میکند. اگرچه تمایل به نزدیکی عمدتاً از نیاز به مقابله با فشارهای غربی ناشی میشود، زمینههای کلیدی همکاری مانند پرونده یمن و فناوری هستهای ممکن است در نهایت منجر به آسیبهای جانبی به امنیت خلیج فارس شود.