عصر ایران؛ رضا رئیسی– به هنگامه خروش جنگ و در چکاچک نبرد و در میدانه تلاطم و درگیری که اذهان معطوف به تکانهها و ضربات سهمگین در میدان منازعه است، به طور طبیعی توجهات معطوف به صحنه نبرد و فعل و انفعالات آن است.
بخش عمدهای از این روند ، گریز ناپذیر و لاجرم است اما باید توجه داشت جریان سیال زندگی فراتر از متن و بطن جنگ برقرار است و نباید این موقعیت و شرایط ویژه مانع از تبلور کارکردهای ذاتی و روندهای طبیعی بروز و ظهور لایه های مختلف و متکثر جامعه شود.
جرقه نگارش این یادداشت، آنجا زده شد که در همین ادوار وقوع جنگ ، نگارنده مسوولیتی در حوزه رسانه ای «فدراسیون ورزش کارگری» پذیرفته ام و در این حیطه مشغول به کار شده ام. واکنش ها و بازخوردهایی که از دوستان رسانه ای و اطرافیان دریافت کرده ام دست مایه نگارش متن حاضر است.
از یک طرف بسیاری در وهله اولیه میپرسیدند اصلا این فدراسیون ورزش کارگری کجاست و از اساس اطلاعی از وجود چنین ساختاری نداشتند و در دیگر وجه برخی دیگر میپرسیدند، در این هنگامه جنگ و نبرد، حضور و فعالیت در چنین ساختاری چه لزومی دارد و به زبان عامیانه چه منفعت و حاصلی خواهد داشت و به چه کاری میآید؟
و در نهایت بخش دیگری و حتی خودم متوجه به این نکته بودم که فعالیتم در این عرصه در این شرایط خاص جنگی چه ارزش افزوده و چه خروجی در این موقعیت ، میتواند داشته باشد و چه کمکی به جامعه پیرامونی خواهد داشت و در st[randomIndex];
if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();