به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، طبق روایات اسلامی، بندگان باید هنگام دعا دستها را به سوی آسمان بلند کنند؛ چرا که معدن «رزق» آنجا است و باید روزی را از محلّش طلب کرد. همچنین این عمل، نوعی اظهار نخضوع و تذلّل» در پیشگاه خداوند است. البته اگر این عمل به پندار اینکه خداوند در آسمان جا و مکانی دارد انجام شود، نه تنها ارزشی ندارد بلکه عملی جاهلانه است.
بنابر روایت شیعه نیوز، غالباً این سؤال برای توده مردم مطرح است که در عین این که خداوند مکان و محلی ندارد، چرا هنگام دعا کردن چشم به آسمان می دوزیم؟ و دست به سوی آسمان بلند می کنیم؟ مگر العیاذ باللَّه خداوند در آسمان ها است؟
این سؤال را در عصر ائمه هدی(علیهم السلام) نیز مطرح کردند، از جمله می خوانیم که «هشام بن حکم» می گوید: زندیقی خدمت امام صادق(علیه السلام) آمد و از آیه «الرّحمنُ عَلَی الْعَرشِ اسْتَوی» (۱) سؤال کرد.
امام(علیه السلام) ضمن توضیحی فرمود: «خداوند متعال، نیاز به هیچ مکانی و هیچ مخلوقی نب الإسلامیة، تهران، ۱۴۰۷ هـ ق، چاپ چهارم، ج ۲، ص ۴۷۹، باب (الرغبة و الرجعته)، ح ۲.
(۸). پیام قرآن، مکارم شیرازی، ناصر، دار الکتب الاسلامیه، تهران، ۱۳۸۶ هـ ش، ج۴، ص: ۳۰۶؛ المحجة البیضاء، فیض کاشانی، تصحیح: غفاری، علی اکبر، مؤسسه نشر اسلامی، جلد ۲، صفحه ۲۹۸.
(۹). توحید صدوق، همان، ص ۱۰۷، باب (ما جاء فی الرؤیة)، ح ۱.
(۱۰). سوره انعام، آیه ۱۰۳.
(۱۱). سوره اعراف، آیه ۱۴۳.
(۱۲). سوره فرقان، آیه ۲۱.
(۱۳). نهج البلاغه، خطبه ۱۷۸.
(۱۴). بحارالانوار، همان، ج ۳، ص ۳۰۹، ح ۱.
(۱۵). همان، ص ۲۳۰، ح ۲۱.
(۱۶). همان، ص ۳۱۱، ح ۵، (با تلخیص).