به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، «ملکالشعرای بهار»، بسیاری او را به عنوان یک شاعر آزادیخواه، ادیب مشروطه و یا ستون استوار زبان فارسی میشناسند و کمتر کسی میداند پیش از آنکه بهار نامش را در دفتر ملی ایران بنشاند، شاعر آستان بود، شاعری که نخستین اعتبار ادبیاش را از حریم امام رضا(ع) گرفت و لقبی که تا امروز بر تارک نامش میدرخشد، مستقیماً از آستان قدس رضوی به او رسید. یعنی ملک الشعرا.
پرورش در خانهای که شعر در آن عبادت بود
بنابر روایت فارس، میرزا محمدکاظم صبوری پدر محمدتقی بهار، ملکالشعرای رسمی آستان قدس رضوی بود. این جایگاه در آن روزگار، منصبی فرهنگی و مسئولیتی سنگین بود، وظیفهای که سرودن مدایح، قصاید مناسبتی و پاسداری از ادبیات آیینی را در خدمت ارادت به امام رضا(ع) میطلبید. بهار در چنین فضایی چشم گشود خانهای که در آن شعر عبادت و خدمت بود.
خاندان پدری بهار خود را از نسل میرزا احمد کاشانی، قصیدهسرای سرشناس عهد فتحعلیشاه میدانند و به همین جهت پدر بهار تخلص صبوری را برp>
ادیبی که آغاز و پایانش به امام مهربان گره خورد
در تاریخادبیات ایران، کمتر زندگینامهای را میتوان یافت که آغاز و پایان آن تا این اندازه به یک نقطه گرهخورده باشد. محمدتقی بهار در جوار حرم مطهر رضوی چشم به جهان گشود، در سایه فرهنگ رضوی بالید و در نهایت لقب ملکالشعرایی خود را از آستان قدس رضوی گرفت.
نام بهار بیش از هر چیز با شعر، سیاست، مشروطه، روزنامهنگاری و کتاب سترگ سبکشناسی شناخته میشود، اما زادگاه و محل رشد او در حافظه عمومی ایرانیان بهاندازه آثارش شناختهشده نیست. پیشینه حضور محمدتقی بهار در دستگاه آستان قدس رضوی معنایی متفاوت دارد.
او نماینده حوزه فرهنگ و ادبیات است، نشانهای از اینکه حرم مطهر رضوی در طول تاریخ هم مأمن دینپژوهان و عالمان و هم پناهگاه و پرورشگاه اندیشه، هنر، شعر و ادب فارسی بوده است.