به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، این مطلب با نگاهی عقلانی و استدلالی به بررسی این شبهه اعتقادی میپردازد که چرا انسان باید در جستوجوی دین باشد و با تحقیق، به شناختی صحیح از آن دست یابد.
بنابر روایت حوزه، بسیاری از گرفتاریهای انسان از نادانی به حقیقت است. پس جستوجوی شناخت درست درباره زندگی و جهان، نه تنها ضرورتی عقلانی بلکه کاری مقدس است که سه دلیل مهم آن را به تحقیق وا میدارد.
لزوم شکر مُنعِم: انسان، برخلاف موجودات دیگر، موجودی آگاه و صاحب عقل است؛ همین عقل، او را از سطح زندگی غریزی حیوانات فراتر میبرد و به او مسئولیت میدهد. یکی از روشنترین احکام عقل این است که اگر کسی به تو نیکی کرد، باید قدردان او باشی. ما در زندگی روزمره، حتی اگر کسی یک لیوان آب به ما بدهد، با یک تشکر ساده پاسخ او را میدهیم،چون میدانیم که بیتفاوتی در برابر احسان، نشانه بیادبی، بیاخلاقی یا بیانصافی است.حالا کافی است کمی عمیقتر نگاه کنیم: ما از لحظهای که چشم باز کردیم، خود را در جهانی مملو از نعمت یافتیم. از وجود خودمان گرفته تا عقلانی است که باعث میشود انسان مسئول و هوشیار، در برابر دین و دعوت پیامبران، منفعل نماند. انسان بیتفاوت، فقط زمانی دچار پشیمانی میشود که دیگر فرصتی برای جبران نیست. اما عقل سلیم اجازه نمیدهد کار به آنجا برسد.
در زندگی عادی، ما برای اتفاقاتی که فقط چند دقیقه یا چند ساعت ممکن است ما را دچار ناراحتی کند، احتیاط میکنیم؛ حال اگر پای آیندهای ابدی در میان باشد و احتمال رنج یا محرومیت هم داده شود، آیا نباید صد برابر محتاطتر باشیم؟ اگر عقل برای لحظهای اسهال گرفتن با غذای مشکوک، احتیاط را واجب میداند، چطور برای احتمال ورود به عذاب ابدی حکم به بیخیالی بدهد؟
بنابراین، عقل انسان با صدای بلند میگوید: تا وقتی هنوز فرصتی برای بررسی، شناخت و انتخاب داری، نباید در برابر دین و دعوت انبیا بیتفاوت بمانی؛ چون اگر احتمال ضرری ابدی در کار باشد، تحقیق و دقت در باور، از ضرورتهای اولیه زندگی عاقلانه است.