دقیقا چهار سال پس از شناسایی نخستین موارد ابتلا به ویروس کرونا در ایران، سویه تازه آن که برخی کشورها را در نوردیده، در ایران شناسایی شد!
به گزارش «تابناک»؛ آخرین روز بهمن ماه ۱۳۹۸ خبری منتشر شد که خیلی زود به گوش تمامی ایرانیان رسید و موجی از وحشت آفرید که حتی توصیفش هم ساده نیست؛ شناسایی نخستین موارد ابتلا به ویروس مرگباری که مدتی بود خبر شیوع آن در چین منتشر شده و جسته و گریخته، تصاویر و ویدئوهای هراس آوری از آن به رویت جهانیان رسیده بود.
ویروسی از خانواده ویروسهای کرونا که پیشتر هم برخی از آنها به سرعت در مناطقی شیوع یافته، بسیاری را مبتلا کرده و جان شماری از بیماران را ربوده بود؛ ویروسهایی که از گذشتههای دور یکی از عوامل ابتلای افراد به سرماخوردگی بودند تا اینکه یکباره با برخی جهشها به شدت تغییر کرده و آنقدر خطرناک شدند که ابتدا با سندرم تنفسی «مرس» در مناطقی از خاورمیانه نامشان بر سر زبانها افتاد و بعدتر سندرمی حادتر با نام «سارس» را رقم زدند که سختتر بود و نشان داد این ویروس چه قابلیتهای خطرناکی دارد.
همین پیشینه بود که موجب شد کرونای تازه کشف شده در چین، «سارس کو ۲» نام گیرد؛ ویروسی که بیماری نشات گرفته از آن، کووید ۱۹ نامیده شد که برگرفته از کلمات ویروس کرونا، بیماری و سال شیوع آن، ۲۰۱۹ است؛ بیمایههای ابتدایی مانند شست و شوی مداوم دستها با آب و صابون، استفاده از ماسک در نقاط پرتردد و ازدحام جمعیت، ماندن در منزل هنگام بروز علایم و توصیههایی از این دست است. به عبارتی باز نگه داشتن پرونده بیماریهایی که در کمین مان هستند و غفلت از آنها به هیچ وجه عقلانی نیست.
درست مانند کاری که سازمان بهداشت جهانی (WHO) کرده است (اینجا)؛ تشکیل یک پرونده باز برای کرونا به زبانهای مختلف که بروزرسانی آن ادامه دارد و قرار نیست بسته شود؛ همان ویروسی که با اعلام این سازمان در کانون توجه جهانیان و وضعیت پاندمی قرار گرفت و پس از تجربه چند پیک مرگبار در اقصی نقاط عالم و اجرای واکسیناسیون گسترده، همین سازمان پایان پاندمی آن را اعلام کرد. پایانی باز برای ماجرایی که نشان داد، چرا ویروسها یکی از پنج تهدید جدی نسل بشر لقب گرفته اند و مراقبت در مقابل آنها تا چه اندازه ضروری است.