به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حکومت در نگاه امیرالمؤمنین علیهالسلام صرفاً یک ساختار اداری برای اداره جامعه نبود، بلکه امانتی الهی و ابزاری برای اقامه عدالت به شمار میرفت. از همین رو، حضرت در انتخاب کارگزاران و نظارت بر عملکرد آنان حساسیتی ویژه داشت و هرگونه خیانت، سوءاستفاده از قدرت یا ترجیح منافع شخصی بر مصالح عمومی را برنمیتافت. در نهجالبلاغه، نامهها و دستورالعملهای فراوانی وجود دارد که نشان میدهد سلامت مدیران و پاکدستی آنان از مهمترین ارکان حکومت اسلامی است.
بنابر روایت تسنیم، یکی از جلوههای برجسته این رویکرد، نحوه برخورد امام علی علیهالسلام با مسئولان متخلف است. آن حضرت نه تحت تأثیر روابط خانوادگی قرار میگرفت، نه سابقه افراد مانع اجرای عدالت میشد و نه ملاحظات سیاسی موجب چشمپوشی از فساد میگردید. نامه تند و هشدارآمیز ایشان به «منذر بن جارود عبدی» نمونهای روشن از این شیوه مدیریتی است؛ نامهای که در آن، امام با صراحت از عزل و احضار یکی از فرمانداران خود سخن میگوید.
این نامه نهجالبلاغه، الگویی ماندگار برای همه حکومتها و سازمانهاست. امام علی علیهالسلام به ما میآموزد که صلاحیت مسئولان باید بر اساس عملکرد واقعی آنان سنجیده شود، نه بر پایه سابقه خانوادگی، روابط شخصی یا موقعیت اجتماعی. همچنین هرگاه مدیری منافع عمومی را فدای منافع فردی کند، باید بدون ملاحظه و با قاطعیت از مسئولیت کنار گذاشته شود؛ زیرا عدالت و اعتماد عمومی، بزرگترین سرمایه هر نظام حکمرانی است و حفظ آن بر هر مصلحت دیگری مقدم است.