امروزه مسئله انرژی در جهان به یکی از چالشها و مسائل حیاتی هر کشور تبدیل شده است. اما همزمان در بسیاری از کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه، توجه به انرژیهای تجدیدپذیر تا حد قابل توجهی باعث عبور آنها از شرایط بحرانی شده است.
در ایران اوضاع به این شکل نیست. بیتوجهی و نبود برنامههای کلان کوتاه مدت و بلند مدت در حوزه توسعه انرژیهای تجدیدپذیر در سالها و دهههای اخیر باعث شده کشور علاوه بر صرف هزینههای سرسامآور در نیروگاههای حرارتی، با چالشهایی از جمله کمبود برق، آلایندگی بسیار بالا و هدر رفت بالای سوختهای فسیلی مواجه شود.
عدم رشد تولید برق از تجدیدپذیرها
یکی از مهمترین اقدامات در کشورهای موفق در حوزه تولید برق در نیروگاههای بادی و خورشیدی در حال انجام است. بررسیها نشان میدهد، یک نیروگاه بادی ۵۰ مگاواتی به تنهایی این قابلیت را دارد که 45 میلیون لیتر گازوئیل را در سال صرفهجویی کند، اما این پایان ماجرا نیست. این میزان گازوئیل 75 هزار تن co2 و آلایندگی ایجاد میکند، پس به کارگرفتن نیروگاههایی با سوخت فسیلی علاوه بر به هدر دادن سوخت، آلودگی نیز ایجاد میکنند؛ ضمن اینکه باعث از دست رفتن منابع سوختی نسلهای آینده و تخریب محیط زیست هم میشوند.
اکبر ادیبفر، عضو انجمیمت برق تا چه اندازه مخرب بوده و مانع کارکرد درست مکانیزم بازار شده است.
او معتقد است: دولت باید از خرید و فروش برق خارج شود و به سیاستگذاری بپردازد؛ کما اینکه امروز تابلوی سبز بدون سقف قیمت و بر اساس عرضه و تقاضا اثرات بسیار مثبتی داشته است؛ در سایر بخشها مانند بخش صادرات هم نیازمند همین نگاه هستیم؛ یعنی خروج دولت از تصدیگری و واگذاری ظرفیت صادرات به بخش خصوصی.
او میگوید: «با تابلوی سبز نیروگاههای تجدیدپذیر میتوانند انرژی تولیدی خود را به کسی غیر از دولت بفروشند و به نظر من این مهمترین دستاورد بوده، چرا که باعث میشود بخش خصوصی متقاضی برق که در حال حاضر صنایع انرژیبر هستند، به صورت مستقیم با نیروگاهدارها وارد مذاکره و معامله شوند.»
انتهای رپرتاژ آگهی/