به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، اگر جشنوارههايی چون کن و ونيز تلاش داشتهاند در سالهای فعاليت خود رويدادی غيرسياسی به نظر برسند، نام سياست بهگونهای اجتنابناپذير با نام جشنواره بينالمللی فيلم برلين گره خورده است. کشور آلمان به دليل موقعيت خاص خود در قاره اروپا در دوران جنگ سرد و حضور دو قطب قدرتمند شرق و غرب (دو بلوک سوسياليسم و سرمايهداری) در آن دوران، همواره بهصورت پلي ارتباطی بين هنرمندان اين دو بلوک عمل کرده و تنها پس از فروپاشی بلوک شرق و در رأس آن اتحاد جماهير شوروي در دهه 80 از اجرای اين سياست فرهنگی رها شده است. بعد از نابودی فاشيسم در اروپا و سقوط رژيم نازی، آلمان به دو قسمت شرقی و غربی تقسيم شد؛ نيروهای چپگرا قدرت را در بخش شرقی در دست گرفتند و طرفداران نظام سرمايهداری، صاحب قدرت در بخش غربی شدند. اگر هنرمندان در آلمان شرقی به مراحل عالی کاری دست يافتند، اين آلمان غربی بود که به فکر برگزاری يک جشنواره معتبر بينالمللی افتاد. اين همه در شرايطی بود که مردم و سياستمداران آلمان غربی همچنان زير سايه ستمکاریهای ارتش نازی و رژيم هيتلری بودند و نگاه جامعه جهانی به اينکشور بهواسطه گذشته تاريک و تلخ حاکمان آن، چندان مثبت نبود.
آلمان غربی در دهه 50 همچنان که تلاش داشت از نظر اقتصادی خود را ه صحبتهای جينا لولوبريجيدا ستاره سرشناس ايتاليايی درباره نحوه داوری و اهدای جوايز، جنجال زيادی در آلمان و بقيه کشورهاي اروپايی به راه انداخت.
او که سال1986 برای رياست هيئتداوران جشنواره دعوت شد، در مصاحبهاي جنجالي گفت متوجه شده که از قبل جوايز بخش مسابقه مشخص و تعيينشده و فهرست جوايز در اختيار داوران قرارگرفته است. اين ستاره سينما گفت خود را موظف میداند اين موضوع را رسانهای و عمومی کند تا مباد متهم به شراکت در چنين فهرست پيشساخته شدهای شود.
خرس طلايی اين دوره به فيلم آلمانی stammheim رينهارد هائوف داده شد. در دو دهه اخير توجه جشنواره به محصولات هاليوودی بيش از گذشته شده و تلاشهايی برای معرفي بيشتر فيلمهای آلمانی صورت گرفته است.
***
منبع: مجله همشهری ۲۴. شماره تیرماه ۱۴۰۴