به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آیات ۳۹ تا ۴۶ سوره فصلت، مجموعهای از نشانههای قدرت الهی، هشدار نسبت به انکار آیات خدا و یادآوری سرنوشت امتهایی است که با وجود روشن بودن حق، راه مخالفت و لجاجت را برگزیدند.
بنابر روایت فارس، علامه طباطبایی در تفسیر المیزان، محور اصلی این بخش را اثبات قدرت مطلق خداوند بر احیای مردگان و بیان عاقبت کسانی میداند که با وجود وضوح دلایل، حقیقت را انکار میکنند.
زنده شدن زمین مرده، گواهی بر وقوع رستاخیز
خداوند در آغاز این فراز میفرماید که «وَمِنْ آیَاتِهِ أَنَّکَ تَرَی الْأَرْضَ خَاشِعَةً فَإِذَا أَنْزَلْنَا عَلَیْهَا الْمَاءَ اهْتَزَّتْ وَرَبَتْ». این آیه از روشنترین دلایل بر امکان معاد است. همان خدایی که زمین خشک و بیروح را با نزول باران زنده میکند، توانایی زنده کردن انسانها پس از مرگ را نیز دارد.
در ادامه آیه تأکید میکند که «إِنَّ الَّذِی style=”text-align:justify”>ایمان و پذیرش حق، راه امنیت و رستگاری است و لجاجت و تکذیب، همان مسیری است که پیشتر اقوامی همچون بنیاسرائیل پیمودند و پیامدهای آن را نیز چشیدند. قرآن با یادآوری این سنتهای الهی، مؤمنان را به اعتماد به قدرت خدا و عبرت گرفتن از سرنوشت تکذیبکنندگان فرا میخواند.
تلاوت این آیات را که در صفحه ۴۸۱ قرآن کریم واقع است، ببینید و بشنوید.