یک پژوهشگر گفت: مستندسازی جنایات علیه کودکان در جنگ، صرفاً یک دغدغه حقوقی نیست، بلکه تداوم یک سنت فرهنگی و ادبی است: سنتی که میکوشد رنج را به روایت، و روایت را به حقیقتی ماندگار تبدیل کند.
خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، زینب آزاد: در سپهر پرآشوب جهان معاصر، جنگها تنها مرزهای جغرافیایی را جابهجا نمیکنند، بلکه مرزهای معنا، حقیقت و حافظه را نیز در هم میشکنند. آنچه در پس هر انفجار و ویرانی برجای میماند، صرفاً خرابههای فیزیکی نیست، بلکه گسستی عمیق در «روایت» است؛ روایتی که اگر ثبت نشود، در هیاهوی سیاست، در چرخدندههای قدرت و در فرسایش زمان، بهتدریج محو میشود. در این میان، کودکان، خاموشترین راویان جنگاند؛ حاملان رنجی که نه زباهد. آرشیو ملی جنایات علیه کودکان، در این معنا، صرفاً یک نهاد اداری یا فرهنگی نیست، بلکه ستون فقرات عدالت آینده است؛ پلی میان رنج و پاسخگویی، میان حافظه و حقیقت. اگر حقوق بینالملل همچنان میخواهد مدعی حمایت از کودکان باشد، ناگزیر است بپذیرد که بدون مستندسازی، بدون حافظه و بدون آرشیو، عدالت نه محقق میشود و نه حتی قابل تصور خواهد بود. در نهایت، پرسش اساسی این نیست که آیا باید این آرشیو را ایجاد کرد یا نه؛ پرسش این است که بدون آن، چگونه میتوان از عدالت سخن گفت؟
زینب آزاد