من مادر یک دختر نوجوان هستم که تا اینجای دوران تحصیلات مدرسهای، دو بار بهصورت طولانیمدت و بارها در مقاطع یک یا چندروزه مجبور شده از آموزش مجازی استفاده کند.
به گزارش اعتماد، اولینبار در شیوع کرونا بود که فرزندانمان را برای حفظ جانشان خانهنشین کردیم و در حالی که قبل از آن دوران، همه ما اولیا به توصیه متخصصین، گوشی و ابزار هوشمند را برای فرزندان نوجوان و در سن تحصیلمان مخل یادگیری و تمرکز میدانستیم و موکد منعشان میکردیم یکباره مجبور شدیم آموزش مجازی را پی بگیریم و همه مادرانی که تا آن روز با نهیب «گوشی رو بذار زمین، بازی کافیه، برو به درست برس» فرزندشان را سمت درس و مشق هدایت میکردند حالا چارهای نداشتند جز اینکه بگویند «گوشی رو بردار، حواست رو بده به درس!» تا آموزش ادامه پیدا کند.
در همان روزهای ابتدایی آغاز آموزش مجازی که اپلیکیشنهای مختلفی (بنا به دسترسی و آشنایی و سلیقه مسوولان مدارس) مورد استفاده قرار میگرفت کمبود یک شبکه یکپارچه ملموس بود و نظام آموزشی هم برای جبران این نقیصه، شبکه شاد را با سرعت و البته ایرادات فنی و محتوایی تهیه کرد. اولین ایراد موجود حتی در بازهای که اینترنت محدودیتی نداشت، ظرفیت و سرعت این شبکه بود.
محتوای آموزشی هم در چندین نوبت بهروز رسانی شد تا مجموعهای نسبتا کاربردی ارایه شود. اما تا پایان آموزش مجازی در دوران کرونا، مشکل سرعت و ظرفیت پابرجا بود و همچنان چاره در استفاده از اپلیکیشنهای دیگر بود. کرون;
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();