بدرود آقای صدای بسکتبال

عصرایران؛ احسان محمدی- بعضی‌ها صدایشان امضایشان است. وقتی حرف می‌زنند، لازم نیست سرت را برگردانی تا بشناسی. مثل صدای «خسرو شکیبایی» و صدای «مهران دوستی» که حالا حتما یک جایی توی آسمان نشسته‌اند به حرف زدن با فرشته‌ها. 

 

«عنایت آتشی» هم یکی از صداهای ماندگار ورزش ایران است. از آنها که ناخودآگاه باعث می‌شوند، زمزمه کنی «فقط صداست که می‌ماند.» یکی از آنها که صدایش را میلیون‌ها ایرانی حتی بیش از چهره بعضی بازیکنان تیم‌ ملی بسکتبال در این چند دهه می‌شناسند و لذت می‌برند.

 

نسلی از ما شیکاگو بولز و مایکل جردن و چارلز بارکلی و اسکاتی پیپن و مجیک جانسون و NBA را با صدای او شناختیم. بسکتبال یعنی آن صدای گرم و پخته، پرهیجان اما مسلط و بدون تپق که ما را کوارتر به کوارتر به حلقه نزدیک می‌کرد. به جایی که توپ قرمز بسکتبال با برخورد به تخته یا غلتیدن دور آن دایره گرد فلزی تاریخ را رقم می‌زد. ما با عنایت آتشی عاشق بسکتبال شدیم، شیفته اسلم دانک، پرتاب سه امتیازی، کوبی برایانت،  شماره 23 و … 

 

زاده جهرم در استان فارس. همین نکته کافی است تا بدانی چرا این همه عاشق ایران است. همسایه دیوار به دیوار تخت جمشیدی باشی ریشه‌ات مثل نخل در خاک این سرزمین تا اعماق فرو می‌رود. آتشی در سال 1324 به دنیا آمد. درست سالی که فدراسیون بسکتبال در ایران تاسیس شد. یک همزادی شگفت انگیز!h.random() * newsList.length);
const selectedItem = newsList[randomIndex];
if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();