عصر ایران– با پیشرفت علم و فناوری فضایی، سفرهای بین سیاره ای به سرعت به یکی از اهداف اصلی بشر تبدیل شده است. یکی از محدودیت های اصلی سفرهای طولانی، تاثیرات مخرب تابش کیهانی و کاهش حجم عضلات فضانوردان در مدت زمان طولانی سفر است. ایده ای که از حدود 3 قبل بسیار جدی شد، چنان از منظر علمی جذاب است که پرداختن به آن هیچ گاه اسیر زمان نمی شود.
استفاده از موتورها و سیستم های پیشران سنتی شیمیایی، هرچند قابل اعتماد، به دلیل نیاز به سوخت زیاد و زمان طولانی سفر، این خطرات را افزایش می دهد. در این زمینه، فناوری موشک های هسته ای همجوشی به عنوان راهکاری نوآورانه مطرح شده است که می تواند زمان سفرهای بین سیاره ای را به میزان قابل توجهی کاهش دهد و سفرهای انسانی به مریخ و فراتر از آن را عملی سازد.
اصول فیزیکی همجوشی هسته ای
همجوشی هسته ای فرآیندی است که در آن دو هسته سبک مانند دوتریوم و تریتیوم، با یکدیگر ترکیب شده و هسته سنگین تری تشکیل می دهند. در این فرآیند مقدار زیادی انرژی آزاد می شود که منشا انرژی خورشید و دیگر ستارگان است.
برای استفاده از این انرژی در پیشران های فضایی، پژوهشگران از روش های مختلفی مانند همجوشی مغناطیسی و همجوشی هدف گذاری مغناطیسی استفاده می کنند. در پیشران های مغناطیسی، پلاسما با دماهای چند میلیون درجه سانتی گراد تحت میدان های مغناطیسی شدید محصور می شود تا از برخورد eof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();