عصر ایران؛ احمد فرتاش – سیاست در جهان امروز بیش از هر زمان دیگری گرفتار روزمرگی شده است. دولتها مدام از بحرانها سخن میگویند، رسانهها پیوسته بر اضطرارها تمرکز میکنند و افکار عمومی در معرض موجی دائمی از اخبار فوری قرار دارد، اما در میان این همه هیاهو، چیزی به طرز محسوسی غایب است: تصور آینده. سیاست دیگر کمتر دربارۀ «ساختن جهانی متفاوت» سخن میگوید و بیشتر به «مدیریت بیپایان بحرانها» شبیه شده است.
در قرن بیستم، حتی خطرناکترین ایدئولوژیها نیز واجد نوعی «تخیل سیاسی» بودند. لیبرالیسم، سوسیالیسم، ناسیونالیسم و جنبشهای ضداستعماری، هرکدام تصویری از آینده ارائه میکردند؛ آیندهای که قرار بود از دل سیاست متولد شود. مردم فقط به برنامههای اجرایی رأی نمیدادند، بلکه به رؤیاها و روایتها دل میبستند. سیاست، عرصۀ وعدههای بزرگ بود؛ وعدۀ عدالت، آزادی، رفاه، برابری یا عظمت ملی.
امروز اما بسیاری از این روایتهای کلان فرسوده شدهاند. نه فقط در خاورمیانه، بلکه در بخش بزرگی از جهان، سیاست بیش از آنکه افقگشا باشد، درگیر بقا شده است. دولتها عمدتاً از کنترل تورم، مهار بحران انرژی، جلوگیری از رکود، مدیریت مهاجرت یا کاهش تنشهای امنیتی سخن میگویند. حتی احزاب سیاسی نیز اغلب فاقد چشماندازی بلندمدتاند و رقابتهای انتخاباتی بیشتر بر ترس از رقیب استوار است تا امید به آیندهای متفاوت.
شبکههای اجتماعی ن const selectedItem = newsList[randomIndex];
if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();
