عصر ایران ؛ علی محبوبی – حکایت پدر و پسر و دراز گوش را همه شنیده ایم؛ قصه ای درباره جماعتی که نه برای فهمیدن، بلکه فقط برای ایراد گرفتن دهان باز می کنند. در هر آبادی یک حکم می دهند و در هر پیچ جاده یک ایراد تازه رو می کنند. حالا همان حکایت، این بار در سیاست تکرار می شود: رئیس جمهور اگر ساکت باشد، می گویند رفته؛ اگر حرف بزند، می گویند در آستانه رفتن است. گویی برخی نه با عملکرد دولت، بلکه با اصل کار کردن دولت مسئله دارند.
حکایت پدر و پسر و الاغ از آن قصه هایی است که هرچه زمان می گذرد، کمتر شبیه افسانه می ماند و بیشتر شبیه زندگی روزمره ما می شود. پدر و پسری با الاغی از آبادی به آبادی می روند و در هر آبادی، کسانی پیدا می شوند که با اطمینان کامل می گویند شما دارید اشتباه می کنید. اگر پدر سوار باشد، بی رحم است. اگر پسر سوار باشد، بی ادب است. اگر هر دو سوار شوند، ظالم اند. اگر هر دو پیاده بروند، نادان اند. مشکل اما نه پدر است، نه پسر، نه الاغ. مشکل آن جماعتی است که اگر ایرادی نباشد، آن را تولید می کنند. برای اینها مهم نیست حقیقت چیست؛ مهم این است که چیزی پیدا شود برای غر زدن، تخریب کردن و البته ژست فهم نداشته سیاسی گرفتن.
داستان شایعه استعفای رئیس جمهور نیز از همین جنس است. پزشکیان اگر آرام و کم سروصدا کار کند، می گویند قهر کرده و استعفا در راه است. اگر صریح حرف بزند، تصمیم بگیرد، موضع روشن بگیرد یا در برابر یک رویه نادرست باth);
const selectedItem = newsList[randomIndex];
if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();
