ایسنا نوشت: کاهش فرزندآوری، گسترش تکفرزندی و تغییر سبک زندگی، آرامآرام چهره جامعه را دگرگون کرده است، تا جایی که امروز بسیاری از خانهها به جای صدای کودکان، با سکوت تنهایی و وابستگیهای عاطفی تازه پر شدهاند.
سالها پیش، صدای بازی کودکان در کوچهها، شلوغی خانههای پرجمعیت و جمعهای خانوادگیِ گرم، بخشی جدانشدنی از زندگی ایرانی بود، خانههایی که در آن، امید با تولد هر کودک جان میگرفت و آینده در چشمهای معصوم فرزندان معنا پیدا میکرد، اما امروز، در میان سرعت بیرحم زندگی مدرن، فشارهای اقتصادی، اضطراب آینده و تغییر سبک زیستن، آرامآرام صدای کودکان کمتر شده و گویی جامعه بیآنکه متوجه باشد، در حال عادت کردن به سکوتی است که از کاهش فرزندآوری و کوچک شدن خانوادهها به وجود آمده است.
دیگر بسیاری از زوجهای جوان، فرزندآوری را نه یک اتفاق شیرین، بلکه تصمیمی دشوار و پرهزینه میبینند؛ تصمیمی که زیر سایه گرانی، نبود امنیت شغلی، هزینههای سنگین آموزش، درمان و مسکن، هر روز سختتر از قبل میشود.
ترس از آینده، جای اشتیاق به پدر و مادر شدن را گرفته و همین نگرانیها سبب شده است خانوادههای چندفرزندی، کمکم به خاطرهای دور تبدیل شوند و امروز «تکفرزندی» برای بسیاری از خانوادهها نه از روی علاقه، بلکه از سر اجبار و نگرانی انتخاب میشود؛ انتخابی که شاید در ظاهر ساده به نظر برسد، اما در سالهای آینده، تبعات عمیق اجتماعی، فرهنگی و حتی روانی خود را نشان خواهد داد.