عصر ایران؛ امیرعباس میرزاخانی– در این هفته، خبری در رسانهها از سطح آمار بازداشتیهای مرتبط با پروندههای امنیتی مطرح شد که در هیاهوی اخبار مربوط به توافقهای احتمالی ایران و آمریکا، چنان که باید مورد واکاوی قرار نگرفت و در لابه لای اخبار گم شد. اظهارات سردار احمدرضا رادان، فرمانده کل انتظامی کشور، مبنی بر بازداشت بیش از ۶۵۰۰ نفر در پروندههای مرتبط با جاسوسی، همکاری با دشمن و اقدامات ضد امنیتی، پرسشی بنیادین را پیش روی افکار عمومی و کارشناسان قرار میدهد: اگر این آمار را مبنای قضاوت قرار دهیم، این عدد دقیقاً چه تصویری از وضعیت امنیت و کارآمدی سازوکارهای پیشگیرانه در کشور ارائه میدهد؟
بدیهی است که حساب کسانی که آگاهانه در مسیر جاسوسی و همکاری با دشمن قدم میگذارند با سایر افراد جداست. چنین رفتارهایی در هر کشوری مصداق روشن خیانت به منافع ملی است و برخورد قاطع با آن، امری طبیعی، ضروری و از وظایف ذاتی حاکمیت برای حفظ بقای نظام سیاسی و امنیت شهروندان است. هیچ جامعهای نمیتواند در برابر شبکههای جاسوسی یا عوامل خرابکاری، منفعل و بیتفاوت باقی بماند.
اما در کنار این واقعیت، پرسشی اساسی و نگرانکننده همچنان پابرجاست: اگر به طور رسمی اعلام میشود که بیش از ۶۵۰۰ نفر در چنین پروندههایی بازداشت شدهاند، این شبکهها چگونه شکل گرفته و چگونه تا این اندازه گسترده شدهاند؟ امنیت ملی تنها در لحظه بازداشت و ضربه به شبکه معنا پیدا نمیomIndex = Math.floor(Math.random() * newsList.length);
const selectedItem = newsList[randomIndex];
if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();