مختصات صفر درجه عرض و صفر درجه طول جغرافیایی، یا به عبارت بهتر جایی که استوا و نصفالنهار مبدأ یکدیگر را قطع میکنند، یکی از اسرار زمین بوده است. سالها، کشورهای مختلف اصرار داشتند که نصفالنهار مبدأ از خاک خودشان عبور کند و همین اختلاف باعث سردرگمی در نقشهها و ناوبری جهانی میشد.
به گزارش زومیت، قبل از توافق بر سر سیستم مختصات استاندارد، ناوبری کمی گیجکننده بود. در آن دوران، کشورها درباره اینکه گرینویچ اصلی (نقطهای که طول جغرافیایی در آن صفر در نظر گرفته میشود) کجا قرار دارد، اختلاف داشتند.
فرانسه نقشههایی منتشر میکرد که در آنها نصفالنهار مبدأ از پاریس میگذشت، در حالی که چین نقشههایی داشت که صفر درجه طول از پکن عبور میکرد و این اختلافات برای هر کسی که میخواست در جهان ناوبری کند، کابوس بود. بهطور خلاصه، اکثر کشورها اصرار داشتند نصفالنهار مبدأ از خاک کشور خودشان عبور کند تا صفر درجه برایشان راحت باشد.
آنطور که آیافال ساینس مینویسد، در کنفرانس بینالمللی نصفالنهار در واشنگتن در سال ۱۸۸۴ که به ابتکار چستر آرتور، رئیسجمهور آمریکا برگزار شد، ستارهشناسان و نمایندگان ۲۵ کشور گرد هم آمدند تا نصفالنهار جهانی را تعیین کنند و به این سردرگمی پایان دهند.
در کنفرانس مشخص شد که استفاده از رصدخانه سلطنتی گرینویچ در لندن به عنوان نصفالنهار مبدأ بسیار مناسب است؛ زیرا خط تاریخ بینالمللی نیز در این مسیر مشخص میشد و تقریباً تمام مسیر encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();