داستان به ماموریتهای «مدارگرد نقشهبردار مریخ ۹۸» و «فرودگر نقشهبردار مریخ ۹۸» برمیگردد. این دو فضاپیما با فاصلهای کمتر از یک ماه در اواخر سال ۱۹۹۸ و اوایل ۱۹۹۹ به فضا پرتاب شدند. زمانبندی این پرتابها کاملاً استراتژیک بود. ناسا از «پنجره پرتابی» بهره برد که هر ۲۶ ماه یکبار رخ میدهد. زمانی که زمین و مریخ در وضعیتی قرار میگیرند که سفر میان آنها به کمترین میزان مصرف انرژی نیاز دارد.
به گزارش خبرآنلاین، وظیفه «مدارگرد اقلیم مریخ» (Mars Climate Orbiter) بررسی آبوهوای سیاره سرخ، تغییرات سطحی و جو آن بود. اتمسفر مریخ نقش مهمی در سیستم حرکتی این فضاپیما داشت. قرار بود فضاپیما وارد مدار مریخ شود و با استفاده از لایههای بالایی جو به عنوان یک ترمز طبیعی (فرآیندی که به آن ترمز هوایی میگویند)، طی چند هفته سرعت خود را کاهش دهد. برنامه این بود که فضاپیما در فاصله ۲۲۶ کیلومتری از سطح مریخ مستقر شود.
فاجعه اول و اشتباهی خندهدار
در ۲۳ سپتامبر ۱۹۹۹، یعنی هشت روز پس از یک مانور اصلاح مسیر، مدارگرد آماده ورود به مدار شد. اما ناگهان ارتباط با فضاپیما قطع شد. بررسیهای بعدی نشان داد که یک ناهماهنگی نرمافزاری میان سیستمهای زمینی و سیستمهای داخلی فضاپیما، مدارگرد را بسیار بیشتر از حد مجاز به مریخ نزدیک کرده است. فضاپیما به جای ارتفاع امن، وارد ارتفاع ۵۷ کیلومتری جو مریخ شده بود. با توجه به سرعت بالای فضاپیما، حتی جو رقیق مریخ در آن ارتفاع کافی بود تا ف return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();
