به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایسنا، بیست سال پیش(دهم خرداد ۱۳۸۵) در چنین روزی محمود اعتمادزاده (م.ا. بهآذین) از دنیا رفت؛ او متولد ۲۳ دیماه ۱۲۹۳ در رشت بود. پس از پایان دبستان به مشهد کوچ کرد، دوره اول متوسطه را در آن شهر و دوره دوم متوسطه را در تهران گذراند. در شهریور ۱۳۱۱ برای ادامه تحصیل با بورسیه دولتی به فرانسه رفت و اقامتش به بیش از ۶ سال به درازا کشید.
سال ۱۳۱۷ با سمت ستوان دومی مهندسی نیروی دریایی به ایران بازگشت و به خرمهشر رفت. بعد از ۲ و نیم سال (۱۳۲۰) با درجه سروانی به انزلی منتقل شد. در جریال حمله متفقین به ایران زخمی شد و دست چپش را از دست داد. بهآذین ماجرای زخمی شدنش را اینگونه روایت کرده است: « چهارم شهریور ۱۳۲۰ من به سختی مجروح شدم و کار به قطع دست و بازوی چپم در بیمارستان رشت انجامید. سه ماهی بستری بودم. با آنکه زخم پای چپم بهبود نیافته و تکه آهن ترکش بمب هنوز بیرون آورده نشده بود، مرا مخفیانه به تهران رساندند تا از حوزه فرماندهی ارتش سرخ بیرون بیایم و به عنوان اسیر جنگی گرفتار نشوم.
در تهران و در بحبوحه آشفتگیهای قحطی، گران سوی مردم»، «دختر رعیت»، «نقش پرند»، «مهره مار»، «شهر خدا»، «از آنسوی دیوار»، «خانواده امینزادگان» (رمان ناتمام)، «معراج پیام نوین»، منتخب داستانها، «از هر دری سخنی»، «بر دریاکنار»، «قالی ایران»، «گفتار در آزادی» و مقالههایی در زمینه نقد ادبی و تاریخی در مجلههای صدف، کتاب هفته و پیام نوین میتوان اشاره کرد. او در عرصه روزنامهنگاری نیز فعال بود و مدتی سردبیر پیام نوین و کتاب هفته (مربوط به سالهای پیش از انقلاب اسلامی) بود.
بهآذین به همراه جلال آل احمد در سال ۱۳۴۷ بنیان کانون نویسندگان ایران را بنا کرد و وظیفه انسانی هر ایرانی را مبازه برای آزادی دانست. این مترجم به عنوان یکی از سازماندهندگان برگزاری ۱۰ شب شعر و سخنرانی در انجمن فرهنگی ایران و آلمان (انستیتو گوته) در مهرماه سال ۱۳۵۶ مطرح بوده است.
59243