ریحانه اسکندری: امروز، اول ژوئن ۲۰۲۶(۱۱ خرداد)، صدمین سالروز زادروز زنی است که نامش با تاریخ سینما، مد و فرهنگ عامه جهان گره خورده است؛ نورما جین مورتنسون، ملقب به مریلین مونرو.
زنی که در ۳۶ سالگی جهان را ترک کرد، اما اسطوره او در طول دههها هرگز پیر نشد و همواره به عنوان یکی از نمادهای تاریخ هنر هفتم باقی ماند. رسانهها و افکار عمومی اغلب او را به عنوان ستارهای جذاب و تجسم کامل زرق و برق هالیوود دهه ۱۹۵۰ به یاد میآورند ؛ اما در پشت این نقاب درخشان و لبخندهای مشهور دوربینپسند، زنی با لایههای پیچیده روانی، هوش سرشار اجتماعی، ارادهای پولادین برای تغییر ساختار قدرت و روحی جستجوگر قرار داشت که کمتر کسی او را فراتر از تصویرهای نمادین دامن سفید فروافتادهاش شناخته است.
امروز در صد سالگی او، میراث مریلین مونرو همچنان دوگانه و چالشبرانگیز است. از یک سو، فرهنگ پاپ همچنان تصویر او را به یک کالا تبدیل کرده و آن را فراتر از هنر او بازتولید میکند؛ به طوری که هنرمنter”>
مریلین مونرو و جان اف کندی
مریلین مونرو در طول زندگی کوتاه خود همواره تلاش کرد تا صدایش شنیده شود؛ صدایی واقعی از زنی روشنفکر، جستجوگر و مبارز که در پشت نجوای آرام نفسهایش پنهان شده بود. او زنی بود که سیستم نابرابر زمانه خود را به چالش کشید و امروز، در صد سالگی زادروزش، جهان سرانجام در حال شناختن زنی است که بسیار فراتر از یک تصویر زیبا، معماری هنرمند و پیشرو در صنعت سینما بود.
