به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، خانه، نخستین رسانهای است که انسان در آن معنا را میآموزد. جایی که پیش از گفتن، شنیدن را یاد میگیرد و پیش از نوشتن، نگاه را. خانواده همیشه در طول تاریخ، سنگر آرامش و هویت بوده است، اما در عصر جدید ـ عصری که دیوارهای خانه با سیگنالهای دیجیتال سوراخ شدهاند ـ نقش آن به چالشی تازه کشیده شده است.
نوجوان امروز، در میانه دو جهان زندگی میکند: جهانی درون خانه که هنوز با واژههایی سنتی سخن میگوید، و جهانی بیرون از خانه که با تصویر، صدا، و لمسِ بیمرز ارتباط برقرار میکند. ایندو جهان اگر به هم نپیوندند، نوجوان در هیچکدامشان آرام نمیگیرد.
خانه اگر جای امنی برای گفتوگو نباشد، خیابان و شبکهها جایش را میگیرند. نوجوان اگر نشنود، دیگران بهجای ما با او حرف میزنند.
بخش نخست: زبانهایی که یکدیگر را نمیفهمند
شاید مشکل از گوشها نیست، از زبانهاست. والدین با زبان تجربه سخن میگویند و نوجوان با زبان احساس. پدر از آینده میگوید، از اضطرابِ روزگار، از رقابت و خطر. فرزند اما در جستوجوی اکنون است؛ در پی درک، نه دستور.
در هر خانواده، گفتوگو میان نسلها شبیه ترجمه است؛ ترجمهی دو دنیای متفاوت از واژههامحمد پارسا. تهران: نشر دانژه، ۱۳۹۹.
نهاد کتابخانههای عمومی کشور. گزارش ملی بررسی وضعیت ارتباطات خانوادگی نوجوانان ایران. تهران: معاونت فرهنگی، ۱۴۰۰.
راجرز، کارل. رواندرمانی مراجعمحور (انسان در جستوجوی خویش). ترجمهی مهدی قرهداغی. تهران: انتشارات رشد، ۱۳۹۵.
اریکسون، اریک. هویت و چرخه زندگی. ترجمه فرخنده مفیدی. تهران: انتشارات نی، ۱۳۹۲.
باندورا، آلبرت. نظریه یادگیری اجتماعی. ترجمه علیاکبر سیف. تهران: انتشارات دوران، ۱۳۹۷.
تورکل، شری. تنهایی در کنار هم: چرا از فناوری بیشتر و از یکدیگر کمتر انتظار داریم. ترجمهی حمیدرضا صدیقی. تهران: نشر کرگدن، ۱۳۹۸.
موسوی، علیاکبر و همکاران. پژوهش در الگوی ارتباط مؤثر خانوادههای شهری ایران. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، ۱۴۰۱.