عصر ایران؛ مهرداد خدیر- شاید عنوان این نوشته برای مخاطبانی که با پیشینۀ نگاه این قلم در 30 سال گذشته و در قبال مقولۀ فوتبال آشنایند شگفتآور باشد. چون بارها نوشتهام فوتبال تنها یک بازی است و موفقیت یک تیم در گرو شکست دیگری است و در حالت تساوی نیز باز یک کفه در کلیت ماجرا خواهد چربید.
بر این اساس حتی برخی این تقابل اشک و لبخند را اخلاقی نمیدانند تا بحث دعا را پیش کشیم چون وقتی طرف مقابل هم دعا میکند کدام باید مستجاب شود؟ چندان که دوست کوهنوردی میگفت معنویت و امتیاز ورزش ما این است که پیروزی یکی مستلزم شکست دیگری نیست و من اگر قله را فتح میکنم جا را برای فتح تو تنگ نمیکنم. حال آن که در غالب مسابقات ورزشی تیم مقابل را باید از گردونه خارج کنی و عریانترین آنها مشتزنی است و تا حریف را گوشۀ رینگ زیر مشت نگیری دلت خنک نمیشود.
یا به این سبب که عبور توپ از خط دروازه حریف مقابل ربطی به کاینات ندارد و خالق و کاینات درگیر برد و باخت دو تیم نیستند و بارها اللهاکبر گفتن کوتی گزارشگر در بازی ایران و عربستان در ضربات پنالتی را مثال آوردهام در حالی که هم بیتالله در آن سرزمین واقع است و هم الله تبارکوتعالی را با فوتبال آخر چه کار ؟ یا این که جام جهانی از مناسک دنیای مدرن و به شدت تایع مناسبات دنیای سرمایهداری است؛ معرکهای که هر چهار سال یک بار برپا میشود. همۀ اینها درست اما این تیم ملی فوتبال را که ساعاتی.floor(Math.random() * newsList.length);
const selectedItem = newsList[randomIndex];
if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();