روزنامه شرق در یادداشتی به قلم امیر نیکرویان، به نقد رفتاری و کلامی تندروهای داخلی نسبت به میز مذاکره و تیم مذاکره کننده پرداخت و نوشت: دیپلماسی در این لحظه، نه نقطه مقابل مقاومت است، نه نشانه انفعال و نه یک دکوراسیون لیبرال؛ بلکه تنها خاکریزِ عقلانی برای توقف ماشین تخریب حریف، مهار خشونت و آغاز بازسازی ملی است.
وقتی بوی باروت فرو مینشیند و ضرورتِ ترمیم زیرساختهای آسیبدیده رخ مینماید، میز مذاکره دیگر یک انتخاب تزئینی نیست، بلکه قلب تپنده و استمرار منطقیِ سازوکار دفاع ملی است.
مسئله اصلاً این نیست که همه در داخل باید چشمبسته برای مذاکرهکنندگان کف بزنند یا باب نقد بسته شود. مخالفتِ مبتنی بر دادههای متقن، برآورد هزینههای اقتصادیِ پس از جنگ و ارائه «آلترناتیو عملی و کارآمد»، نیاز قطعی و حیاتیِ پویاییِ امنیت ملی است.
اما آنچه این روزها از حنجره برخی نوتندروها و مدعیانِ همیشگی پمپاژ میشود، نقد دلسوزانه سیاست خارجی نیست؛ تقلیل یک پرونده پیچیدهی کلان به سطح کلکلهای سکویی، عملیاتهای هیجانیِ توییتری و نزاعهای سخیفِ محفلی است. گویی سیاست بینالملل، یک «رئالیتیشوی» رسانهای یا داربیِ پایتخت است ef = `/fa/news/${safeId}`;
})();